Kardiologia – maj 2002

Do najważniejszych wydarzeń kardiologicznych maja tego roku należy zaliczyć ogłoszenie na Kongresie Kardiologii Interwencyjnej w Paryżu, kolejnych obserwacji z zastosowaniem stentów wieńcowych, pokrytych rapamycyną (badanie RAVEL i SIRIUS), które potwierdzają ich skuteczność w zapobieganiu restenozie. Przypomnę, że restenoza w stencie dotyczy około 30% chorych. Ciekawe czy tak samo dobre wyniki z użyciem stentów SIROLIMUS zostaną osiągnięte w odniesieniu do tzw. trudnych zmian stenotycznych, takich jak bifurkacje, przewlekłe zamknięcia, zwężenia położone obwodowo? Toczące się badania powinny już niedługo odpowiedzieć na te pytania.

Czy pierwotna angioplastyka będzie „złotym standardem” w zawale serca? – obecnie dysponujemy wystarczającą liczbą dowodów, że tak. Za autorem komentarza pod tym tytułem, który ukazał się w kwietniowym wydaniu JAMA (Canon CP – JAMA 2002;287:1987)) należy podkreślić, że efektywność tej metody w dużym stopniu jest w dużym stopniu zależna, poza doświadczeniem ośrodka, od przyjętych rozwiązań logistycznych obejmujących transport do ośrodka kardiologii inwazyjnej, transport wewnątrzszpitalny oraz dostępność inhibitorów receptora płytkowego IIb/IIIa. Warto wspomnieć, że 24-godzinny program inwazyjnego leczenia ostrych zespołów wieńcowych w Polsce, został uruchomiony w 24 ośrodkach kardiologicznych 11 województw. To wielki sukces polskich kardiologów, działających wbrew trudnościom finansowym i organizacyjnym. Słowa uznania należą się tym przedstawicielom kas chorych, którzy rozumieją potrzebę wprowadzania nowoczesnych, skutecznych sposobów terapii kardiologicznej.

Bardzo ważne implikacje terapeutyczne może mieć artykuł Gurfinkela i wsp. (Circulation 2002;105:2143) wykazujący, że szczepienie przeciw grypie zmniejsza ryzyko powtórnego zawału, zgonu i nawrotu bólów wieńcowych wymagających hospitalizacji u chorych z zawałem serca oraz u chorych poddanych planowej angioplastyce wieńcowej. To pierwsze tego typu badanie oceniające wartość profilaktycznego szczepienia przeciw grypie w tej grupie chorych. Z niecierpliwością będę oczekiwał na kolejne publikacje poświęcone temu tematowi.

Warto zwrócić uwagę na opis przypadku 76 letniej pacjentki z oporną na farmakoterapię, polekową dysfunkcją skurczową lewej komory z niedomykalnością mitralną, u której włączenie trimetazydyny spowodowało normalizację frakcji wyrzucania oraz ustąpienie niedomykalności mitralnej. Na podkreślenie zasługuje, że artykuł Pascale i wsp. ukazał się w znakomitym czasopiśmie jakim jest Lancet (C. Pascale i wsp.: Lancet 2002;359:1153). W tym miejscu warto przypomnieć naszą rodzimą pracę opublikowaną kilka lat temu przez Szyszkę i wsp. z Kliniki Kardiologii z Poznania (Elektrofizjologia i Stymulacja Serca 1997;4:105). W pracy tej 32 pacjentów, których zakwalifikowano do leczenia epirubicyną – kardiotoksycznym lekiem przeciwnowotworowym – randomizowano w sposób otwarty do trimetazydyny lub bez leku. Autorzy wykazali, że trimetazydyna ogranicza elektrokardiograficzne objawy kardiotoksyczności pochodnych antracyklinowych. Myślę, że nadszedł czas dla trimetazydyny, na duże randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą. Dotychczasowe wstępne obserwacje są obiecujące.

Na koniec mojego komentarza chciałbym odwołać się do artykułu Aline Wagner i wsp. (Circulation 2002;105:2247) udowadniającego w prospektywnym badaniu epidemiologicznym, że aktywność fizyczna obniża ryzyko wystąpienia incydentu wieńcowego.

Drodzy Państwo, czas wstać od komputera i zafundować sobie „najdroższe danie” dla pracoholików – co najmniej półgodziny wysiłek fizyczny.

Prof. Autor: prof. dr hab. med. Grzegorz Opolski

Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Kardiologii AM w Warszawie.