Bezpieczeństwo kardiologiczne nowszych pochodnych sulfonylomocznika – ostateczny werdykt?

Deborah J. Wexler. Sulfonylureas and Cardiovascular Safety. The Final Verdict? JAMA 2019 online (dostępny pełen tekst)

W ostatnich latach pojawiły się nowe opcje leczenia farmakologicznego cukrzycy typu 2. Zgodnie z zaleceniem FDA, przeprowadzono i opublikowano ponad 20 dadań  dotyczących bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego nowych leków. Takich randomizowanych  badań nie ma jednak dla leków starszej generacji – metforminy i pochodnych sulfonylomocznika (SU).

Metformina jest w wytycznych lekiem pierwszego rzutu z powodu skuteczności, bezpieczeństwa, korzystnego wpływu na wagę i potencjalnych korzyści w odniesieniu do ryzyka sercowo-naczyniowego (na podstawie badania UKPDS).

Pochodne sulfonylomocznika wykazały skuteczność, korzyści mikronaczyniowe i potencjalne zmniejszenie śmiertelności (badanie UKPDS Follow-up). Są  one w dalszym ciągu lekami drugiego rzutu po metforminie w wytycznych WHO (z preferencją gliklazydu).

Jednakże, od lat 60-tych 20 wieku istnieje kontrowersja dotycząca bezpieczeństwa kardiologicznego SU, powstała w wyniku małego badania University Group Diabetes Program, w którym odnotowano większą śmiertelność przy leczeniu tolbutamidem vs placebo. Opublikowane w JAMA wyniki badania CAROLINA (Cardiovascular Outcome Study of Linagliptin Versus Glimepiride in Type 2 Diabetes)  rozwiewają te wątpliwości.

Badaniem CAROLINA objęto 6033 osób z cukrzycą i podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym (średni wiek 64 lata, czas trwania cukrzycy 6,3 r., wyjściowe HbA1c 7,2%) zrandomizowanych do leczenia linagliptyną (5mg/dobę) lub glimepirydem (1-4 mg/dobę).

W średnio 6,3 letniej obserwacji nie odnotowano różnic w zakresie sercowo-naczyniowych punktów końcowych. Częstość ciężkiej hipoglikemii wyniosła 0,07/100 pacjento-lat dla linagliptyny i 0,45 dla glimepirydu, w tej grupie na koniec badania waga była wyższa o 1,54 kg.

W równoległym programie CARMELINA nie wykazano różnic  w bezpieczeństwie sercowo-naczyniowym między  linagliptyną a placebo. Zdaniem autorki komentarza (Deborah J.Wexler, Harvard Medical School) upoważnia to uznania nowszych SU za bezpieczne kardiologicznie. Ryzyko hipoglikemii może być zmniejszone odpowiednim wyborem leku i jego dawki oraz celów leczenia.

Nowe  dane ukażą się w 2022 r. (Glycemia Reduction Approaches in Diabetes: A Comparative Effectiveness (GRADE) Study – porównanie glimepirydu,   inhibitora DPP-4, agonisty receptora  GLP-1  i bazalnej  insuliny). Do tego czasu dołączanie nowoczesnych SU do metforminy jest uzasadnione redukcją ryzyka mikronaczyniowego i bezpieczeństwem kardiologicznym.

Opracowano na podstawie: JAMA, 19 września 2019

Marcin Kargul

 

Dodaj komentarz