Inhibitory układu renina-angiotensyna-aldoseteron u pacjentów po epizodzie ostrej niewydolności nerek – korzyści i zagrożenia

Sandeep Brar i wsp. Association of Angiotensin-Converting Enzyme Inhibitor or Angiotensin Receptor Blocker Use With Outcomes After Acute Kidney Injury. JAMA Intern Med. 2018;178(12):1681-1690.

Ostra niewydolność nerek (acute kidney injury, AKI) to nagłe upośledzenie czynności nerek ze zwiększeniem stężenia kreatyniny we krwi, któremu często towarzyszy zmniejszenie objętości wydalanego moczu poniżej 500 ml na dobę. AKI jest częstym powikłaniem podczas hospitalizacji i wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością długoterminową, wzrostem ryzyka przewlekłej choroby nerek oraz schyłkowej niewydolności nerek. W pierwszych dwóch latach po epizodzie ryzyko zgonu jest zwiększone o 40%.

Za pogorszenie rokowania może odpowiadać częstsze występowanie nadciśnienia i zdarzeń sercowo-naczyniowych po AKI. Nie ma ustalonego postępowania u pacjentów po przebyciu AKI poprawiającego rokowanie.

W JAMA Internal Medicine opublikowano pracę oceniającą wpływ inhibitorów ACE i sartanów (ARB). Do retrospektywnego badania kohortowego włączono dane ponad 46 tysięcy dorosłych pacjentów z epizodem AKI w czasie hospitalizacji w szpitalach prowincji Alberta w Kanadzie, obserwowanych przez 2 lata po wypisie. Analizowano włączenie ACE-i/ARB w przeciągu 6 miesięcy po wypisie (48%).

W analizie wieloczynnikowej stosowanie ACE-i/ARB wiązało się z niższym ryzykiem zgonu w ciągu 2 lat (HR 0.85; 95% CI, 0.81-0.89). Jednakże, pacjenci ci mieli wyższe ryzyko hospitalizacji z przyczyn nerkowych (HR 1.28; 95%CI, 1.12-1.46). Nie stwierdzono związku ACE-i/ARB ze schyłkową niewydolnością nerek.

Zdaniem autorów wyniki sugerują potencjalne korzyści z zastosowania ACE-i/ARB pod warunkiem ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem powikłań nerkowych. Kontrola stężenia potasu i kreatyniny powinna być częścią standardowego postępowania medycznego.

Opracowano na podstawie: JAMA Internal Medicine, grudzień 2018

Marcin Kargul

Dodaj komentarz