Niskie wskaźniki leczenia rodzinnej hipercholesterolemii/ciężkiej dyslipidemii w USA – dane z badania NHANES

Emily M. Bucholz i wsp. Prevalence and Predictors of Cholesterol Screening, Awareness, and Statin Treatment Among US Adults With Familial Hypercholesterolemia or Other Forms of Severe Dyslipidemia (1999-2014). Circulation. 2018 online

Hipercholesterolemia rodzinna (familial hypercholesterolemia, FH) to choroba uwarunkowana genetycznie, która powoduje zwiększenie stężenia we krwi zarówno całkowitego cholesterolu, jak  LDL. Jak się szacuje, FH dotyka co 250 osobę i zwiększa ryzyko choroby wieńcowej 13-krotnie. Właściwe leczenie może obniżyć to ryzyko nawet do poziomu osób bez zaburzenia, wielu pacjentów z FH nie jest jednak zdiagnozowanych i leczonych.

Inną kategorię stanowi ciężka dyslipidemia (severe dyslipidemia, SD) – stężenie cholesterolu >190 mg/dL przy braku informacji o wywiadzie rodzinnym i danych z badań genetycznych. Stan taki może być związany z nierozpoznaną  FH lub mieć inne podłoże i zwiększa ryzyko choroby wieńcowej średnio 5-krotnie.

W Circulation opublikowano pracę oceniającą wykrywanie, świadomość i leczenie FH i SD w amerykańskiej populacji w latach 1999-2014 na podstawie danych z programu  National Health and Nutrition Examination Survey (reprezentatywna próba 42 471 dorosłych osób).

SD miało  6,6% badanych, w tym pewną lub prawdopodobną FH na podstawie kryteriów Dutch Lipid Clinic  0,47% a badanych. Wskaźniki świadomości choroby oraz wykonania oznaczeń lipidów w poprzedzających 5 latach były stosunkowo wysokie – przekraczały 80%.

Z drugiej strony częstość stosowania statyn była niska (52,3% w FH, 37,6% w SD). W FH tylko 30,3% spośród leczonych przyjmowało wysokie dawki statyn.

W analizowanym okresie częstość leczenia SD rosła (z 29,4% do 47,7%) analogicznie do trendów w populacji ogólnej. Częstość leczenia FH także wykazywała trend rosnący – zbyt mała próba nie pozwala na podanie dokładnych danych liczbowych). Częściej statyny przyjmowały przyjmowały osoby starsze, ubezpieczone, z wywiadem choroby wieńcowej, nadciśnienia i cukrzycy.

Zdaniem autorów wskaźniki stosowania statyn w FH i SD są suboptymalne – badanie wskazuje na konieczność zwiększenia częstości stosowania statyn w grupach wysokiego ryzyka. Mimo pozytywnego trendu,  wzrost częstości leczenia nie jest wystarczający. Niepokojąca jest sytuacja u pacjentów młodszych, biorąc pod uwagę wczesny rozwój choroby wieńcowej w FH i SD. Wskazane są dalsze badania dla zrozumienia przyczyn niedostatecznego leczenia i opracowania strategii poprawy sytuacji.

W opinii komentującego wyniki Iana Kronisha (Columbia University Medical Center, New York):

Musimy lepiej zrozumieć, czy niskie wskaźniki leczenia wynikają z inercji terapeutycznej, czyli niezalecania statyn u pacjentów ze wskazaniami, czy też wynika to z niezgody pacjentów na leczenie lub nieprzestrzegania zaleceń.

Opracowano na podstawie: Circulation, 26 marca 2018

Marcin Kargul

Dodaj komentarz