Wpływ leków przeciwdepresyjnych na zaburzone funkcjonowanie w pracy i absencję – przegląd systematyczny

Lee Y i wsp. Efficacy of antidepressants on measures of workplace functioning in major depressive disorder: A systematic review. J Affect Disord. 2017;27:406-415

Depresja jest jednym z najistotniejszych obciążeń zdrowotnych w skali populacji,  jest przyczyną 13% wszystkich utraconych lat  życia skorygowanych niesprawnością (wskaźnik DALY, disability adjusted life-years).

Ocenia się, że około 7-9% osób pracujących doświadcza epizodu dużej depresji rocznie.  U 77% z nich stwierdza się z tego powodu obniżone funkcjonowanie w pracy i produktywność, co jest przyczyną większości części kosztów społecznych  związanych z depresją (w USA ok. 210 miliardów USD rocznie).

Obecnie powrót do pracy i poziomu funkcjonowania sprzed choroby jest jednym z podstawowych celów terapeutycznych, jednakże skuteczność leków przeciwdepresyjnych w tym zakresie nie jest wystarczająco poznana.

W Journal of Affective Disorders opublikowano wyniki przeglądu systematycznego randomizowanych, kontrolowanych badań poświęconych temu zagadnieniu. Włączono do niego 13 badań vs placebo oraz 4 porównujących aktywne leki, w których oceniano związane z depresją funkcjonowanie w pracy i/lub absencję.

Funkcjonowanie w pracy oceniano standardowymi skalami (np. Sheehan Disability Scale-work item). Stwierdzono znamienną poprawę funkcjonowania w badaniach z lekami z grup SSRI, SNRI, agomelatyną, bupropionem i wortioksetyną  vs placebo.

W odniesieniu do absencji w pracy parametrem oceny była liczba dni opuszczonych w poprzedzającym tygodniu.

Agomelatyna w badaniu vs placebo przy wyjściowej absencji 2,5-2,7 dni w zależności od dawki zmniejszyła absencję istotnie statystycznie o średnio 1,9-2,1 dni. Zmniejszenie absencji obserwowano także w badaniu wortioksetyna vs wenlafaksyna, ale nie podano  znamienności statystycznej.

A zatem dostępne dane wskazują, że leki przeciwdepresyjne poprawiały funkcjonowanie w pracy w badaniach klinicznych, brakuje natomiast danych z codziennej  praktyki. Uzupełniające interwencje (zmiany stylu życia, terapia kognitywna, terapia ukierunkowana na pracę) mogą przyspieszyć powrót do poziomu funkcjonowania sprzed choroby.

Wskazane są większe prospektywne obserwacje  dla oceny tego zagadnienia, włączając identyfikacje mediatorów zaburzonego funkcjonowania w pracy. Ocena zdolności do pracy powinna być uwzględniona w analizach farmakoekonomicznych.

Opracowano na podstawie: Journal of Affective Disorders, luty 2018

Marcin Kargul

 

 

Dodaj komentarz