Niedostateczne leczenie depresji: dane z 21 krajów

Graham Thornicroft i wsp. Undertreatment of people with major depressive disorder in 21 countries. B J Psych 2016 online

Duże zaburzenie depresyjne (major depressive disorder, MDD) jest drugą w kolejności czołową  przyczyną   lat przeżytych w niepełnosprawności (wskaźnik YLD – Years lived with disability) na świecie.

MDD wpływa też negatywnie na inne choroby przewlekle, mimo to tylko niewielka część pacjentów jest leczona z powodu depresji.

W omawianej pracy autorzy oceniali leczenie MDD w 21 krajach o wysokim,  średnim  i niskim dochodzie. Dane pochodziły z badań ankietowych prowadzonych w domach przez przeszkolonych ankieterów w ramach World Health Organization World Mental Health Surveys.

Spośród 51 547 respondentów, na podstawie kwestionariusza WHO WMH-CIDI  kryteria  MDD w ciągu poprzedzających 12 miesięcy spełniało 4,6%. (w krajach o wysokim, średnimi i niskim dochodzie odpowiednio 5,2%, 4,7% i 3,2%)

Spośród osób z MDD  56,7% podało, że odczuwało potrzebę leczenia, z kolei w tej grupie 71,1% otrzymało jakiekolwiek leczenie/pomoc psychologiczną – bezpośrednio lub typu hotline  (lekarz, psycholog inny pracownik medyczny lub niemedyczny jak doradca, pracownik socjalny itp.).

Spośród  osób z co najmniej jednym takim kontaktem tylko u 41% leczenie spełniało zdefiniowane kryterium „minimalnej adekwatności” (farmakoterapia  ≥1 miesiąca  i  ≥ 4 wizyty u lekarza lub ≥ 8 wizyt w ramach psychoterapii u odpowiedniego specjalisty).

W krajach o średnim i niskim dochodzie wymienione wskaźniki były znacznie niższe niż w krajach o dochodzie wysokim.

Ogółem tylko 16,5% osób z MDD otrzymało minimalnie adekwatne leczenie.  W krajach o wysokim dochodzie był to co piąty, a w krajach o niskim dochodzie co 27 ankietowany.

A zatem wyniki potwierdziły niedostateczne leczenie MDD. Problem jest szczególnie nasilony w    krajach o niskim dochodzie.

Opracowano na podstawie:  British Journal of Psychiatry, grudzień 2016,

Marcin Kargul