ACE inhibitory w leczeniu zaburzeń nastroju?

Lana J. Williams. Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors and Risk of Mood Disorders. Psychother Psychosom 2016;85:250-252

Wiele leków stosowanych dzisiaj w psychiatrii badano początkowo w innych wskazaniach. ACE  inhibitory ( ACE-I) używane są na całym świecie jako leki sercowo-naczyniowe. Są na ogół dobrze tolerowane oraz posiadają dobry profil bezpieczeństwa. Na łamach Psychotherapy nad Psychosomatics w liście do redakcji Lana J. Williams wraz z innymi naukowcami przedstawiła dane dotyczące potencjalnego zastosowania ACE inhibitorów w leczeniu zaburzeń nastroju (MD, Mood Disorders).

Zaburzenia nastroju, takie jak depresja, charakteryzują się obecnością przewlekłego stanu zapalnego o niewielkim nasileniu. Układ renina-angiotensyna odgrywa kluczową rolę w regulowaniu ciśnienia krwi, jest również jednym ze szlaków modulujących stan zapalny w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Działanie angiotensyny II w OUN, za pośrednictwem receptora typu 1 dla angiotensyny II (AT1R) polega na aktywizacji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, co w konsekwencji powoduje wzrost poziomu kortyzolu. Oznacza to, że układ renina-angiotensyna jest zaangażowany w regulację odpowiedzi na stres.  Dane genetyczne (in silco, za pomocą programów komputerowych) wskazują na związek określonych polimorfozmów genów związanych z układem RAA z depresją.

Opierając się na założeniach teoretycznych oraz dowodach przedklinicznych świadczących, że leki obniżające poziom angiotensyny II mogą mieć pożądany wpływ na MD, autorzy przedstawiają dane kliniczne w postaci dużych kohortowych badań epidemiologicznych, potwierdzające potencjał stosowania ACE-I w tym wskazaniu.

W populacji 961 mężczyzn uczestników badania Geelong Osteoporosis Study zaplanowano dwie analizy badawcze: 1) badanie kliniczno-kontrolne zagnieżdżone, w którym uczestniczyły dwie grupy: uczestnicy ze zdiagnozowanymi MD (n=165) oraz grupa kontrolna bez MD (n=796) oraz 2) retrospektywne badanie kohortowe, w którym uczestnicy nie mieli wyjściowo wywiadu MD i byli obserwowani do pierwszego epizodu MD lub do końca 5-letniego okresu obserwacji.

W badaniu kliniczno-kontrolnym wykazano, że stosowanie ACE-I wiązało się z mniejszym ryzykiem  MD. W retrospektywnym badaniu kohortowym wykazano zaś, że wśród  80 (9,6%)  mężczyzn którzy stosowali ACE-I  u żadnego (0%)  nie rozwinęły się MD de novo, natomiast pośród 756 nie stosujących ACE-I uczestników, u 40 (5,3%) wystąpiły MD de novo.

Ograniczeniem badania jest jego obserwacyjny charakter, tym niemniej praca  dostarcza nowych danych skłaniających do pogłębienia badań  w tym zakresie.

Na podstawie  Psychotherapy and Psychosomatics, 27 Maj 2015

Opracowała Emilia Kudraszew

Dodaj komentarz