Kiedy lekarz choruje

The Lancet. When the doctor is sick too. Lancet 2016;388:1 (dostępny pełen tekst)

24 czerwca w Londynie odbyło się spotkanie zorganizowane przez Royal College of Psychiatrists poświęcone zdrowiu młodych lekarzy.

Podkreślono, że jeśli chodzi o bariery w poszukiwaniu pomocy medycznej, sytuację części lekarzy można przyrównać z bezdomnymi.  Przyznanie się do choroby i jej akceptacja jest koncepcją obcą wielu lekarzom a szukanie pomocy dopiero w zaawansowanym stadium częste.

Lekarze z trudem znajdują czas na wizyty u swoich kolegów po fachu, często nie rejestrują się u lekarza rodzinnego, mają opory przed ujawnianiem objawów, obawiają się stygmatyzacji i konsekwencji dla kariery z przyznania się do choroby.

Wśród lekarzy częste są zaburzenia psychiczne, jak stany lekowe, depresja i próby samobójcze, wypalenie zawodowe, uzależnienia.

Niedawno ogłoszono wstępne wyniki badania ankietowego wśród młodych lekarzy. Prawie wszyscy pracowali co najmniej godzinę dłużej niż oficjalny harmonogram, około połowa nawet 2 godziny dłużej.

Zdrowiu młodych lekarzy nie sprzyjają: praca w kilku miejscach, niepewne i zmieniające się warunki zatrudnienia, liczne egzaminy, częste dyżury,  trudności w znalezieniu czasu na zdrowe posiłki, sport i relaks.

Ankietowani skarżyli się na złe relacje interpersonalne, mobbing i toksyczne środowisko pracy.

Na spotkaniu podkreślono, że  nie czujący się dobrze, niezdrowy lekarz nie  może stawiać pacjenta na pierwszym miejscu. Potrzebne są zmiany systemowe, ale wiele zależy też od atmosfery pracy – nieformalnych rozmów, dzielenia się wiedzą przez bardziej doświadczonych pracowników, poprawy relacji międzyludzkich.

Opracowano na podstawie: Lancet, 2 lipca 2016

Marcin Kargul

 

Dodaj komentarz