Stosowanie doustnych leków przeciwkrzepliwych w migotaniu przedsionków nadal jest suboptymalne

Jonathan P. Piccini; Gregg C. Fonarow. Preventing Stroke in Patients With Atrial Fibrillation—A Steep Climb Away From Achieving Peak Performance. JAMA Cardiol. 2016;1(1):63-64 (dostępny pełen tekst)

Migotanie przedsionków  (Atrial fibrillation, AF) zwiększa 5-krotnie ryzyko udaru, u osób w wieku 80 i więcej lat 40% udarów występuje w przebiegu AF. Co więcej, udary niedokrwienne w AF są większe i mają gorsze rokowanie – ryzyko zgonu jest 2,5 raza wyższe.

Udarom w przebiegu AF można zapobiegać. Doustne leki przeciwkrzepliwe (oral anticoagulants,  OAC) zmniejszają ryzyko udaru o 64% a ryzyko zgonu o 26%.

Niestety, wiele osób spośród kwalifikujących się do leczenia go nie stosuje, dostępne dane mówią  o ponad połowie hospitalizowanych chorych z AF w ramach ubezpieczenia Medicare nie otrzymujących leków przeciwkrzepliwych przy wypisie. Brakuje kompleksowych danych na temat pacjentów ambulatoryjnych.

W JAMA Cardiology opublikowano wyniki przekrojowego rejestru PINNACLE (Practice Innovation and Clinical Excellence) z lat 2008-2012, który objął 429 417 pacjentów ambulatoryjnych ze 144 praktyk kardiologicznych w USA (średni wiek 71,3 lat, 55,8% mężczyzn).

44,9% włączonych mało przepisany lek z grupy OAC, 25,9% tylko aspirynę, 5,5% aspirynę i pochodne tienopirydyny a 23,8% nie miało żadnego leczenia przeciwzakrzepowego i przeciwpłytkowego. Zalecenie OAC nie przekraczało 50% nawet w grupie z dużym ryzykiem udaru (punktacja CHA2DS2-VASc > 4).

Autorzy komentarza do pracy uznając pewne jej ograniczenia proponują działania na rzecz poprawy sytuacji:

–  elektroniczne narzędzia wsparcia decyzji klinicznych sygnalizujące, że pacjent ma wskazania do OAC

– lepszą edukację pacjentów na temat ryzyka udaru

– zorganizowane programy poprawy jakości leczenia. W inicjatywie Get With The Guidelines wskaźnik stosowania OAC wynosił 95%

Autorzy podkreślają, że zastosowanie OAC w badanej kohorcie pozwoliłoby uniknąć 2500 udarów rocznie.

Opracowano na podstawie: JAMA Cardiology, kwiecień 2016

Marcin Kargul