Średnie wartości BMI w 200 krajach świata w latach 1975-2014 – jakie są trendy?

NCD Risk Factor Collaboration (NCD-RisC).  Trends in adult body-mass index in 200 countries from 1975 to 2014: a pooled analysis of 1698 population-based measurement studies with 19·2 million participants. Lancet 2016; 387: 1377–96 (dostępny pełen tekst)

W piśmie Lancet opublikowano zbiorczą analizę  1698 badań obserwacyjnych z udziałem ponad 19 milionów uczestników z większości krajów świata, dotyczącą indeksu masy ciała (BMI) w latach 1975-2014.

W analizowanym czasie średnia wartość BMI skorygowana o wiek wzrosła z 21.7 kg/m² do 24.2 kg/m²  u mężczyzn i z 22.1 kg/m²  do  24.4 kg/m² u kobiet.

W 2014 r. średnie wartości BMI  wahały się u mężczyzn i kobiet od odpowiednio 21.4 i 21.8 w Azji Południowej do 29.2 i 32.2 w Polinezji i Mikronezji.

Ogółem częstość otyłości (BMI ≥30 kg/m2)  wzrosła z 3.2% do 10.8% u mężczyzn i z  6.4% do 14.9% u kobiet. Częstość ciężkiej otyłości (BMI ≥35 kg/m2) w 2014 r. wyniosła  u mężczyzn i kobiet 2.3% i 5.0%  a otyłości olbrzymiej (BMI ≥40 kg/m2) odpowiednio 0.64% i 1.6%.

Jednocześnie w tym samym okresie częstość niedowagi (BMI <18·5 kg/m2) zmniejszyła się u mężczyzn z 13.8% do 8.8% a u kobiet z 14,6% do 9.7%.

Autorzy konkludują, ze wyznaczone przez WHO na rok 2025 cele zatrzymania epidemii otyłości są niemożliwe do osiągnięcia a zgodnie kontynuacją obecnych trendów częstość otyłości wyniesie wtedy  18% u mężczyzn i ponad  21% u kobiet.

Komentarz do wyników zatytułowano „Grubszy, zdrowszy ale bardziej nierówny świat”.

Autorzy komentarza zwracają uwagę, że w tym samym czasie oczekiwana długość życia w momencie narodzin wzrosła z 59 do 71 lat. Jak to możliwe?

Wiele konsekwencji zdrowotnych wysokiego BMI nie wynika bezpośrednio ze zwiększonej wagi, a raczej ze zmian metabolicznych, jak podwyższone ciśnienie czy  dyslipidemia. Zaburzenia te są obecnie na szeroką skalę leczone farmakologicznie, co może niwelować spodziewane niekorzystne efekty wzrostu BMI.

W omawianym okresie wzrosły także globalne nierówności ekonomiczne. W krajach o wysokim dochodzie na głowę mieszkańca, wyższym BMI charakteryzują się uboższe warstwy społeczeństwa. Z kolei w krajach uboższych reprezentanci warstw biednych mają często patologicznie niskie BMI. Koncentracja na zwalczaniu otyłości nie może przesłaniać problemu niedożywienia.

Opracowano na podstawie: Lancet, 2 kwietnia 2016

0 replies on “Średnie wartości BMI w 200 krajach świata w latach 1975-2014 – jakie są trendy?”