Hipoglikemia w populacji osób dorosłych z cukrzycą- badanie populacyjne dla lat 2005-2011

R.D. Pathak i wsp. Severe hypoglycemia requiring medical intervention in a large cohort of adults with diabetes receiving care in U.S. integrated health care delivery systems: 2005–2011. Diabetes Care. 2016;39(3):363-70

Po publikacji badania UKPDS został obniżony cel leczenia hipotensyjnego wg ADA do wartości HbA1c <7%. Spowodowało to zmniejszenie średnich wartości w USA z 8.2% w 1996 do 7.2% w 2006 r. Z kolei publikacja badania ACCORD w 2008 r. na nowo podniosła obawy związane z agresywnym leczeniem hipoglikemizującym i sugerowała konieczność indywidualizacji celów leczenia.

Na łamach Diabetes Care zaprezentowano wyniki analizy przeprowadzonej dla lat 2005-2011 dotyczącej występowania ciężkiej hipoglikemii u dorosłych chorych na cukrzycę, którzy z tego powodu wymagali interwencji w ramach pomocy doraźnej lub hospitalizacji. Dzięki połączeniu ze sobą szeregu medycznych baz danych zebrano informacje o grupie 917 440 dorosłych chorych z cukrzycą.

Wskaźniki rocznej zapadalności na ciężką hipoglikemię wyniosły 1,4-1,6/100 osobolat. Wpływały na nią choroby współistniejące: przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca oraz choroby serowo-naczyniowe. Wyliczone dla nich wskaźniki zapadalności na hipoglikemię w odniesieniu do osób bez powikłań były 4-8 razy wyższe.

Depresja zwiększała ryzyko hipoglikemii o 50%. Ponadto ze wzrostem ryzyka hipoglikemii łączyły się wyższe poziomy HbA1c oraz terapia beta-blokerami. Badanie potwierdziło również wyższą częstość hipoglikemii dla chorych leczonych insuliną (10-12 krotny wzrost wskaźników) lub lekami zwiększającymi jej sekrecję.

Obserwowana częstość ciężkiej hipoglikemii była wyższa niż raportowana w badaniach randomizowanych (0.3–1/100 osobolat), co można tłumaczyć ścisłym monitorowaniem uczestników badań oraz wyłączeniem z badań osób z niedawnym epizodem ciężkiej hipoglikemii.

Dla całej kohorty nie stwierdzono zmniejszenia częstości ciężkiej hipoglikemii w kolejnych latach, ale takie zmniejszenie odnotowano w podgrupach z przewlekłą chorobą nerek,  niewydolnością serca oraz chorobami serowo-naczyniowymi.

Wyniki ilustrują aktualne standardy leczenia cukrzycę, które w ramach prewencji wystąpienia hipoglikemii optują za indywidualizacją terapii chorych na cukrzycę. Hipoglikemia może być markerem złego stanu zdrowia i większej skłonności do wystąpienia powikłań, w tym szczególnie powikłań o charakterze makroangiopatii. Z drugiej strony aktywacja przez hipoglikemię układu współczulnego, nasilenie nieswoistych czynników zapalnych oraz uaktywnienie procesów krzepnięcia będzie sprzyjać destabilizacji blaszek miażdżycowych. Wśród osób w wieku podeszłym z zaawansowanymi powikłaniami naczyniowymi zbyt rygorystyczne podejście do celów terapeutycznych wiązać się może niekorzystnym współczynnikiem kości strat, za co odpowiedzialne są m.in. epizody hipoglikemii.

Opracpowano na podstawie: Diabetes Care, marzec 2016

Marek Kowrach

0 replies on “Hipoglikemia w populacji osób dorosłych z cukrzycą- badanie populacyjne dla lat 2005-2011”