O redukcji intensywności leczenia nadciśnienia tętniczego i cukrzycy u osób w wieku podeszłym

J.B. Sussman i wsp. Rates of deintensification of blood pressure and glycemic medication treatment based on levels of control and life expectancy in older patients with diabetes mellitus. JAMA Intern Med. 2015;175(12):1942-1949

Autorzy ze Stanów Zjednoczonych przedstawili analizę statystyczną, w której oceniono stopień redukcji intensywności leczenia nadciśnienia tętniczego i cukrzycy w grupie 211 667 pacjentów z cukrzycą w wieku powyżej 70 roku życia, których dane medyczne gromadzone są w ramach US Veterans Health Admintration.

Przesłanką do przeprowadzenia tej analizy były obserwacje uzyskane z badań klinicznych z ostatnich lat. W badaniu ACCORD stwierdzono, że intensywne leczenie cukrzycy z redukcją poziomu HBA1c <6,0% wiązało się ze zwiększonym ryzykiem zgonu. W tym samym badaniu wykazano brak znaczących korzyści oraz zwiększoną częstość działań niepożądanych z dążenia do obniżania wartości ciśnienia skurczowego poniżej 120 mm Hg. W świetle tych danych możemy mieć do czynienia z sytuacjami, w których u osób w wieku podeszłym, z wieloma chorobami, o niskim przewidywanym okresie przeżycia, ocena korzyści i ryzyka wynikających z zasady intensywnego leczenia do niskich wartości docelowych nie bilansuje się po stronie korzyści.

Autorzy badania dla nadciśnienia tętniczego wyznaczyli grupę osób z jego niskimi wartościami (<120/65 mm Hg) i umiarkowanie niskimi wartościami (120-129/65 mm Hg). Dla wyrównania cukrzycy za intensywną kontrolę uznano osiągnięcie wartości HbA1c <6% oraz umiarkowanie intensywną. jeżeli osiągnięte wartości HBA1c mieściły się w zakresie 6,0-6,4%.

W grupie analizowanej pod kątem nadciśnienia tętniczego, wśród osób z wartościami RR nie zakwalifikowanymi do wartości niskich, redukcję intensywności leczenia dokonano u 15,1%, a u osób z wartościami umiarkowanie niskimi i niskimi u odpowiednio 16% i 18,8%. Podobnie przeprowadzona analiza dla wyrównania glikemii od mniejszej do większej intensywności wykazała, że redukcję terapii przeprowadzono u odpowiednio 17,5%, 20,9% oraz 27% badanych. Na modyfikacje leczenia nie wpłynęły przy tym wskaźniki przewidywanego okresu przeżycia.

Uzyskane dane wskazują na zbyt niską częstość redukcji intensywności leczenia w grupie osób w wieku podeszłym. Wskazane jest więc bardziej spersonalizowane podejście do terapii, jego indywidualizacja stosownie do  jakości życia i rokowania. Cel ten w niedostatecznym stopniu uwzględniają współczesne standardy.

Opracowano na podstawie: JAMA Internal Medicine, grudzień 2015

Marek Kowrach