Nowe leki w terapii hipercholesterolemii (iPCSK-9) – argument za powrotem do celów terapeutycznych leczenia

Shrank W, Barlow J. New Therapies in the Treatment of High Cholesterol An Argument to Return to Goal-Based Lipid Guidelines. JAMA 2015;314:1443-1444

W JAMA ukazał się interesujący komentarz dotyczący leczenia hipercholesterolemii oraz wprowadzenia do terapii nowych leków hipolipemizujących.

25 lipca 2015 roku Agencja ds. rejestracji leków w USA (FDA) dopuściła do użytku alirocumab  – pierwszy z inhibitorów proprotein konwertazy subtilizyny/keksyny 9 (PCSK-9). To nowa klasa podawanych podskórnie leków obniżających LDL w surowicy krwi. Preparaty te charakteryzują się silniejszym działaniem hipolipemizującym niż statyny, a ich pojawienie się na rynku otwiera nowy kierunek w terapii.

Wprowadzenie inhibitorów PCSK-9 na rynek stanowi poważne wyzwanie dla systemu ochrony zdrowia. Roczny koszt terapii wynosi niemal 15 000 dolarów, a w USA ok.73 miliony dorosłych (ok.32% populacji) ma podwyższone stężenie LDL w surowicy, teoretycznie kwalifikując się do przewlekłego leczenia inhibitorami PCSK-9.

Wyodrębnienie podgrupy chorych, którzy powinni przyjmować inhibitory PSCK-9 spośród wszystkich chorych, w tym spośród pacjentów dotychczas leczonych statynami jest trudne. Obowiązujące od 2013 roku rekomendacje American Heart Association dotyczące leczenia hipercholesterolemii uzależniają dawkę i sposób leczenia od stratyfikacji ryzyka sercowo-naczyniowego chorych, ale nie – jak wcześniej – od stężenia LDL, nie formułują także docelowego stężenia LDL.

Wydaje się, że pacjenci wysokiego ryzyka, dotychczas otrzymujący zwiększone dawki statyn, mogliby odnieść korzyści z przejścia na bardziej efektywną terapię inhibitorami PCSK-9, choć brak jest jak dotychczas danych porównujących te leki między sobą. Problemem pozostają chorzy średniego i niskiego ryzyka. Wdrażanie u nich teoretycznie skuteczniejszego, ale wielokrotnie droższego leczenia mogłoby być  zbyt wysokim obciążeniem finansowym. Wytyczne, pisane przed erą nowych leków hipolipemizujących, odnoszą się jedynie do stratyfikacji ryzyka, nie uwzględniając celów terapeutycznych leczenia, a także aspektów finansowych stosowania preparatów. Nie są więc one pomocne przy kwalifikacji chorych do leczenia iPCSK-9.

Autorzy artykułu postulują zmianę i uaktualnienie wytycznych, w tym powrót do celów terapeutycznych leczenia (tj docelowego stężenia LDL), tak aby ułatwić kwalifikację chorych do leczenia teoretycznie silniejszymi inhibitorami PCSK-9. Konieczne są dalsze badania nad tą grupą leków w tym badania porównawcze.

Opracowano na podstawie: JAMA, 13 października 2015

Łukasz Jankowski

 

Dodaj komentarz