W jakim stopniu cukrzyca typu 2 zwiększa ryzyko zgonu w różnych grupach pacjentów – najnowsze dane ze Szwecji

Mauro Tancredi i wsp. Excess Mortality among Persons with Type 2 Diabetes. N Engl J Med 2015; 373:1720-1732

Pomimo postępów w leczeniu, osoby chore na cukrzycę typu 2 mają w dalszym ciągu zwiększone ryzyko zgonu. W NEJM opublikowano pracę opartą na szwedzkich rejestrach (Swedish National Diabetes Register, Swedish Registry for Cause-Specific Mortality, 1998-2011) oceniającą stopień zwiększenia ryzyka zgonu w cukrzycy typu 2 w zależności od wieku, kontroli glikemii i powikłań nerkowych.

Do analizy włączono dane ponad 400 tysięcy pacjentów z cukrzycą oraz ponad 2 milionów osób bez cukrzycy dopasowanych względem płci i wieku w grupie kontrolnej. Podczas średnio 4,6-4,8 lat obserwacji zmarło 17,7% osób z cukrzycą i 14,5% osób w grupie kontrolnej – skorygowany hazard względny HR=1,15. Z powodów sercowo-naczyniowych zmarło odpowiednio 7.9% i 6,1%, HR=1.14.

Nadwyżki ryzyka zgonu (excess risks of death) ze wszystkich przyczyn i zgonu sercowo-naczyniowego związane z cukrzycą były większe w młodszym wieku, przy gorszej kontroli glikemii i przy większym zaawansowaniu powikłań nerkowych. Dla przykładu w odniesieniu do zgonu ze wszystkich przyczyn, dla osób < 55 lat przy dobrej kontroli glikemii HR= 1,92 a w najgorszej kategorii wyrównania metabolicznego HR=4,23. Dla osób ≥75 lat odpowiednie wskaźniki wyniosły 0.95 i 1,55.

Ogółem, zwiększenie ryzyka zgonu związane z cukrzycą (15%) było w omawianym badaniu mniejsze niż we wcześniejszych doniesieniach. Zdaniem autorów wynika to z intensywnej terapii hipotensyjnej i hipolipemicznej oraz poprawy kontroli glikemii. Tym niemniej zwiększenie ryzyka było nadal znaczące w niektórych podgrupach – w młodszym wieku, przy złej kontroli glikemii i przy powikłaniach nerkowych.

Zdaniem autorów, dobra kontrola ciśnienia tętniczego i glikemii oraz stosowanie statyn wydają się niewystarczające u młodszych chorych do zmniejszenia ryzyka zgonu do poziomu osób bez cukrzycy. Zwiększenie aktywności fizycznej a także nowe leki, (np. hipolipemiczne) mogą przyczynić się do dalszej poprawy rokowania.

Opracowano na podstawie: NEJM, 29 października 2015
Marcin Kargul

Dodaj komentarz