Badania przesiewowe w kierunku raka piersi – w poszukiwaniu konsensusu

Karla Kerlikowske. Progress Toward Consensus on Breast Cancer Screening Guidelines and Reducing Screening Harms. JAMA Intern Med. Published online (dostępny pełen tekst)

W ostatnim czasie ogłoszone zostały zaktualizowane rekomendacje badań przesiewowych w kierunku raka piersi dwóch amerykańskich organizacji: The American Cancer Society (ACS) and US Preventive Services Task Force (USPSTF). Wytyczne te różnią się w poszczególnych punktach, natomiast łączy je dążenie do ograniczenia szkód związanych ze skriningiem.

ACS zaleca coroczną mammografię u kobiet w wieku 45-54 lata, a w starszym wieku badania co dwa lata tak długo jak stan zdrowia jest dobry a przewidywana dalsza długość życia wynosi co najmniej 10 lat. Nie potwierdzono wartości skriningowej rutynowego  badania fizykalnego piersi u pacjentek przeciętnego ryzyka.

Wytyczne USPSTF zalecają mammografię co dwa lata począwszy od  50 lat do 74 roku życia – u pacjentek starszych dane zostały uznane za niewystarczające. Decyzja o rozpoczęciu badań w młodszym wieku powinna być podejmowana indywidualnie.

Ryzyko zgonu w ciągu całego życia z powodu raka piersi wyniesie według oszacowań 1,8-1,9% przy stosowaniu wytycznych ACS, 2% przy wytycznych USPSTF vs 2,7% bez badań przesiewowych.

Zgodnie z nowymi wytycznymi kobieta przejdzie średnio 20 badań w życiu wg ACS i 13 wg USPSTF. Jest to zmniejszenie w porównaniu z poprzednimi wersjami rekomendacji. Tym samym ograniczeniu ulegnie liczba wyników fałszywie dodatnich, rozpoznania i leczenia zmian niezłośliwych lub raka inwazyjnego, który nie wpłynąłby na długość przeżycia. Pozwoli to na  poprawę  stosunku korzyści do ryzyka badań przesiewowych.

Toczące się badania oceniają skuteczność badań przesiewowych opartych o inne niż wiek czynniki ryzyka (gęstość piersi, wyniki poprzednich biopsji, wywiad rodzinny). Pozwolą one na identyfikację kobiet odnoszących największe korzyści z badań przesiewowych i być może spowodują konsensus odnośnie rekomendacji.

Opracowano na podstawie: JAMA Internal Medicine

Marcin Kargul