Cukrzyca w ostatniej dekadzie – leczenie. Artykuł przeglądowy pisma Nature

Guang Ning.  Decade in review—type 2 diabetes mellitus: At the centre of things. Nature Reviews Endocrinology

Wśród postępów w leczeniu cukrzycy typu 2 w ostatniej dekadzie autor artykułu przeglądowego w Nature Reviews Endocrynology wymienia leki o mechanizmie inkretynowym oraz selektywne inhibitory kotransportera 2 glukozowo- sodowego (SGLT2) .

Znaczący postęp nastąpił również w chirurgii bariatrycznej. Autor zwraca uwagę, że jej działanie to nie tylko zmniejszenie żołądka i wpływ na hormony przewodu pokarmowego. Mankietowa resekcja żołądka wywiera także wpływ na metabolizm kwasów żółciowych i ich działanie aktywujące na receptory farnezoidu X (FXR, zwane też receptorami kwasu żółciowego). Receptory te mogą stanowić nowy cel terapeutyczny dla leków przeciwcukrzycowych.

Wiele uwagi poświęca się także badaniom nad florą bakteryjną. W cukrzycy typu 2 wykazano m.in. redukcję bakterii produkujących maślan i zwiększenie ilości patogenów oportunistycznych. Zaburzenia te również mogą stanowić cel terapeutyczny.

Inne zagadnienia patofizjologii cukrzycy typu 2, które pojawiły się w ostatniej dekadzie, to brunatna tkanka tłuszczowa (brown adipose tissue, BAT), odwrócenie różnicowania komórek beta, zapalenie oraz ośrodkowa regulacja metabolizmu glukozy przy udziale proopiomelanokortyny. Wyniki badań ostatnich lat z zastosowaniem nowych technik badawczych, a zwłaszcza pomiar wychwytu 18-fluorodeoksyglukozy oceniany metodą PET, sprzężony z tomografią komputerową (PET/CT), wykazały obecność BAT u znacznego odsetka dorosłych. Sądzi się, że aktywna tkanka BAT u dorosłych może zapobiegać otyłości oraz insulinooporności.

Jako najważniejsze duże próby kliniczne poświęcone prewencji powikłań cukrzycy autor wymienia badania UKPDS Follow-up i ADVANCE. W pierwszym w przedłużonej obserwacji stwierdzono redukcję częstości zawałów i śmiertelności całkowitej przy intensywnym leczeniu hipoglikemizujacym. W ramieniu leczenia intensywnego badania ADVANCE wykazano redukcję mikroangiopatii, podczas gdy w zakresie makroangiopatii nie wykazano znamienności statystycznej. Wnioskiem z tych obserwacji jest konieczność wczesnego stosowania zintegrowanych interwencji obejmujących intensywne leczenie hipoglikemizujące oraz zwalczanie innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Opracowano na podstawie:Nature Reviews Endocrinology, 25 sierpnia 2015

Marcin Kargul