Neurofarmakologia depresji – aktualny stan wiedzy

Aarti Khulbe. Neuropharmacology of depression: a review. IJPSR, 2015; Vol. 6(7): 2696-2708 (dostępny pełen tekst)

Duże zaburzenie depresyjne (Major depressive disorder, MDD) jest  schorzeniem nawracającym i zagrażającym życiu.  Według WHO  MDD stanowi obecnie 4 w kolejności przyczynę obciążeń zdrowotnych na świecie, przewiduje się, że w 2020 roku będzie to już pozycja druga.

Farmakoterapia depresji obejmuje szereg różnych grup leków lecz ich skuteczność często jest niedostateczna, powodują liczne działania niepożądane, a ich mechanizm działania nie jest wystarczająco wyjaśniony.

Opublikowany na łamach International Journal of Pharmaceutical Sciences and Research artykuł przeglądowy dotyczy etiologii  i patogenezy MDD. Autor omawia aktualną wiedzę na temat udziału różnych potencjalnych czynników etiopatogenetycznych, takich jak:

– hormony stresu i cytokiny

– przekaźnictwo gabanergiczne

– monoaminy (serotonina, noradrenalina, dopamina)

– kwasy omega-3

– limfocyty T

– beta endorfiny

– koncepcja neuroplastyczności

– system endokannabinoidowy

– oś podwgórze-przysadka-nadnercza

Zdaniem autora, istnieje wiele teorii na temat przyczyn depresji, co może sugerować, że jest to choroba heterogenna etiologicznie i klinicznie.

Każda teoria patogenetyczna depresji musi wziąć pod uwagę  interakcje różnych czynników i złożoność funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego.

 

Opracowane na podstawie: International Journal of Pharmaceutical Sciences and Research, lipiec 2015

Marcin Kargul