Iwabradyna a podatność tętnic

G.Nar, S. Inci, G. Aksan i wsp.Ivabradine on aortic stiffness in patients with heart failure.  J Investig Med. 2015;63:620

W niewydolności serca (NS) dochodzi do dysfunkcji śródbłonka, a także do upośledzenia podatności tętnic, co prowadzi do powikłań i niekorzystnego rokowania. Na podstawie tych przesłanek stwierdzono, że podatność tętnic powinna być celem terapii w tej grupie chorych.

W opublikowanych ostatnio pracach wykazano, że iwabradyna wpływa korzystnie na rokowanie, a także poprawia funkcję lewej komory i jakość życia w NS. Dodatkowo w badaniach eksperymentalnych stwierdzono, że iwabradyna poprawia funkcję śródbłonka, a także korzystnie modyfikuje aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron. Stąd celem opublikowanej ostatnio pracy była ocena wpływu iwabradyny na parametry elastyczności aorty u chorych z NS.

Ostateczną grupę badaną stanowiło 126 chorych z frakcją wyrzucania <35% (od co najmniej roku), z rytmem zatokowym, częstością rytmu =>70/min oraz z objawami NS (klasa NYHA II-IV) pomimo stosowania optymalnej terapii. Do grupy kontrolnej (61 osób) włączono chorych z rytmem zatokowym <70/min. Pomiary elastyczności aorty wykonywano na podstawie rejestracji echokardiograficznej.

Średni wiek populacji wynosił 65,5 lat w grupie iwabradyny i 64,8 lat w grupie kontrolnej (p=ns). Charakterystyka NS, podobnie jak i rozkład płci był zbliżony w obu grupach. Obie grupy różniły się pod względem częstości rytmu w momencie włączenia do badania (83,2 vs 62,7/min , p<0,001 (iwabradyna vs kontrola).

Po 12 miesiącach obserwacji częstość rytmu była zbliżona w obu grupach (59,8 vs 60,2). Natomiast  parametry hemodynamiczne z badania echo, które wyjściowo były porównywalne, po 12 miesiącach różniły się znacząco. EF była wyższa w grupie iwabradyny (30,9 vs 27,8%, p=0,03), natomiast objętość końcowo-rozkurczowa (161 vs 179 ml, p<0,001) oraz objętość końcowo-skurczowa (97 vs 124 ml, p<0,001) były niższe w grupie interwencji. Dodatkowo parametry elastyczności aorty, które były podobne w obu grupach na początku badania, po roku obserwacji były wyższe w grupie iwabradyny (wskaźnik odkształcenia aortalnego (strain) 13,8 vs 8,8 %, p<0,001; rozszerzalność 6,7 vs 3,9 cm2/dyn -1; p<0,00), natomiast indeks sztywności aortalnej był wyższy w grupie kontrolnej (3,9 vs 7,0; p<0,001).

W podsumowaniu autorzy stwierdzają, że stosowanie iwabradyny u pacjentów z NS przyczyniło się nie tylko do poprawy parametrów hemodynamicznych, ale także korzystnie wpłynęło na elastyczność aorty.

Opracowano na podstawie: Journal of Investigative Medicine, kwiecień 2015

Tomasz Rywik