Osteoporoza – kosztowne następstwa

E. Hernlund i wsp – Osteoporosis in the European Union: Medical Management, Epidemiology and Economic Burden LINK: International Osteoporosis Foundation 2013

Na Europejskim Kongresie Osteoporozy opublikowano raport zatytułowany „ Osteoporoza w Zjednoczonej Europie: postępowanie medyczne, epidemiologia i koszty ekonomiczne”. Wynika z niego, że populacja europejska starzeje się, a koszty leczenia złamań spowodowanych osteoporozą będą przyczyniać do stale wzrastających nakładów finansowych, coraz częstszej niepełnosprawności, a także przedwczesnych zgonów.

Osteoporoza jest częstą chorobą, a biorąc pod uwagę kruchość kości, osoby z osteoporozą narażone są na złamania nawet podczas niegroźnych upadków, przy niewielkim uderzeniu lub nagłej zmianie pozycji ciała. W konsekwencji prowadzi to do cierpienia, niepełnosprawności a czasami nawet śmierci.

W Unii Europejskiej około 22 milionów kobiet i 5,5 miliona mężczyzn cierpi na osteoporozę. Ocenia się, że w krajach Unii dochodzi do 3,5 miliona nowych złamań rocznie, a związane z nimi wydatki sięgają 37 miliardów Euro. Szacuje się, że koszty leczenia złamań  wzrosną o 25% od 2010 do 2025 roku.

Zdaniem Prof. Kanisa ze Światowej Organizacji Zdrowia systemy opieki medycznej nie są przygotowane do radzenia sobie z narastającym problemem powikłań związanych z osteoporozą. Nie prowadzi się badań przesiewowych ani nie oferuje się leczenia w odpowiednim czasie, a obecna strategia postępowania nie jest dostosowana do wzrastającej chorobowości. Pomimo łatwej dostępności środków zapobiegających osteoporozie mamy do czynienia z coraz większą liczbą zachorowań przy zmniejszającej się liczbie osób przyjmujących odpowiednie leczenie prewencyjne. Co więcej,  co druga spośród osób którym zalecono leczenie nie stosuje się do zaleceń.

Zdaniem ekspertów konieczne jest wprowadzenie odpowiedniej polityki zdrowotnej ukierunkowanej na leczenie wzrastającej liczby złamań i związanej  z nimi niepełnosprawności. Podstawową zasadą, która powinna być uwzględniona jest szersze stosowanie się do wytycznych towarzystw naukowych, stworzenie własnych zaleceń, opracowanie zasad identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka i poprawa współpracy pacjentów w stosowaniu leków o udokumentowanej skuteczności i odpowiednim wskaźniku koszty-efekty.

Opracowane na podstawie: Internet / 17 kwietnia 2013
Tomasz Rywik