Skutecznośc i bezpieczeństwo iwabradyny u pacjentów z cukrzycą oraz chorobą wieńcową

Jeffrey S. Borer i Jean-Claude Tardif – Efficacy of ivabradine, a selective if inhibitor, in patients with chronic stable angina pectoris and diabetes mellitus LINK: Am J Cardiol 2010;105:29

Iwabradyna jest selektywnym inhibitorem prądu If, modulującym spontaniczną depolaryzację. Lek ten zwalnia częstość rytmu serca, a tym samym zmniejsza nasilenie objawów dławicowych. Skuteczność leku potwierdzono w wielu badaniach randomizowanych, wykazując, że jego działanie przeciwdławicowe jest nie mniejsze od działania beta-blokerów i blokerów kanału wapniowego (amlodypiny).

Obecnie iwabradyna jest zalecana przez Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne w prewencji bólów dławicowych. W American Journal of Cardiology opublikowano dodatkowe wyniki przeprowadzonego wcześniej badania, w którym oceniano bezpieczeństwo i skuteczność iwabradyny u 3000 osób z chorobą wieńcową. Było to badanie randomizowane z podwójnie ślepą próbą. W nowej analizie porównano skuteczność (mierzoną czasem trwania testu wysiłkowego), farmakokinetykę, bezpieczeństwo leku oraz jego wpływ na metabolizm glukozy u pacjentów z cukrzycą i osób bez cukrzycy.

W analizie uwzględniono dane 553 osób z cukrzycą (około 18% całej  badanej populacji). Chorzy z cukrzycą byli starsi, większy odsetek stanowiły kobiety, z bardziej nasilonymi dolegliwościami dławicowymi (w porównaniu z osobami bez cukrzycy). Porównanie farmakokinetyki leku pomiędzy grupami nie uwidoczniło istotnych różnic. Iwabradyna spowodowała porównywalne zmniejszenie częstości rytmu serca w spoczynku, o odpowiednio 15,2% i 15,7% u osób cukrzycą i bez cukrzycy.

Osoby bez cukrzycy miały wyjściowo nieco lepszą wydolność fizyczną.  Grupy z cukrzycą i bez cukrzycy nie różniły się jednak stopniem poprawy parametrów wydolności fizycznej w trakcie stosowania  iwabradyny – czas wysiłku wydłużył się o 15% w grupie bez cukrzycy i 14% w grupie z cukrzycą. Czas trwania wysiłku do momentu wystąpienia bólu dławicowego wydłużył się w trakcie leczenia iwabradyną w obu grupach o około o 30%. W obu grupach o około 60% zmniejszyła się częstość występowania epizodów dławicowych.

Profil bezpieczeństwa stosowania iwabradyny w obu grupach chorych był porównywalny. W grupie osób z cukrzycą nie odnotowano większej częstości występowania bradykardii jak i zaburzeń widzenia – ewentualnych objawów ubocznych iwabradyny. Co istotne, stosowanie iwabradyny nie wpływało niekorzystnie na metabolizm glukozy u osób z cukrzycą. Podsumowując, iwabradyna jest lekiem skutecznym zarówno u pacjentów z cukrzycą jak i bez cukrzycy, nie wpływającym niekorzystnie na profil metaboliczny. Stanowi zatem atrakcyjną alternatywę lub uzupełnienie dla leków beta-adrenolitycznych u pacjentów z cukrzycą i chorobą wieńcową.

Opracowane na podstawie: American Journal of Cardiology / styczeń 2010
Tomasz Rywik