Sposób dojeżdżania do pracy a ilość tkanki tłuszczowej i BMI: populacyjne, przekrojowe badanie mieszkańców Wielkiej Brytanii.

Flint E, Cummins S, Sacker A – Associations between active commuting, body fat, and body mass index: population based, cross sectional study in the United Kingdom LINK: BMJ 2014;349:g4887 (dostępny pełen tekst)

W British Medical Journal opublikowano badanie, w którym autorzy ocenili wpływ sposobu dojeżdżania do pracy na obiektywne wskaźniki otyłości czyli BMI oraz ilość tkanki tłuszczowej.

Wcześniejsze badania wskazują, że korzystanie z transportu publicznego wiąże się z większą aktywnością fizyczną i  niższymi wskaźnikami nadwagi. Poddano analizie reprezentatywną grupę uczestników dużego populacyjnego brytyjskiego badania Understanding Society, the UK Household Longitudinal Study (UKHLS) (n=15 777). Indeks masy ciała oceniono u 7534 uczestników, zaś procentową zawartość tłuszczu (mierzoną za pomocą impedancji elektrycznej) u 7424 uczestników.

W wieloczynnikowej analizie regresji autorzy wykazali, że w porównaniu z osobami używającymi prywatnego transportu, korzystanie z transportu publicznego lub aktywne formy transportu (rower, podróżowanie pieszo) są istotnymi i niezależnymi predyktorami niższego BMI zarówno u kobiet jak i mężczyzn.  W modelu skorygowanym, mężczyźni używający publicznego i aktywnego transportu mieli odpowiednio BMI niższe o 1.10 (95% CI 0.53-1.67) i o 0.97 (0.40-1.55) w porównaniu z tymi, którzy używali własnego samochodu, co przekłada się na mniejszą o ok. 3 kg średnią masę ciała. Wśród kobiet również zaobserwowano tę prawidłowość, ich BMI było niższe odpowiednio o 0.72 (0.06 -1.37) i o 0.87 (0.36-0.87), co przekłada się na mniejszą o ok. 2,5 kg średnią masę ciała.

Autorzy podkreślają, że różnice te są większe niż osiągane w praktyce za pomocą indywidualnych interwencji mających przeciwdziałać otyłości czyli diety i dodatkowej aktywności fizycznej. Procentowa zawartość tłuszczu również była niższa u kobiet i mężczyzn dojeżdżających do pracy publicznym transportem lub docierających do pracy pieszo bądź rowerem, w porównaniu do korzystających z własnego samochodu.

Ważnym wnioskiem płynącym z pracy jest również wykazanie braku istotnej przewagi aktywnego transportu nad transportem publicznym jeśli chodzi o obiektywne wskaźniki otyłości. Jak podkreślają autorzy, może mieć to ważne implikacje dla rozwoju transportu i planowania polityki zdrowotnej, zwłaszcza w sytuacji, kiedy liczba osób pokonujących drogę do pracy pieszo lub na rowerze w Wielkiej Brytanii mimo zachęt od wielu lat pozostaje niska. Należy  zdecydowanie zachęcać do korzystania z transportu publicznego i ograniczania transportu indywidualnego.

Opracowane na podstawie: BMJ / 19 sierpnia 2014
Magdalena Lipczyńska