Wpływ obniżenia wartości ciśnienia na rokowanie: ocena pacjentów z różnym ryzykiem sercowo-naczyniowym – przegląd i meta-analiza randomizowanych badań

Costas Thomopolous i wsp – Effects of blood pressure lowering on outcome incidence in hypertension: Effects in patients atdifferent levels of cardiovascular risk – overview and meta-analyses of randomized trials LINK: J Hypertens. 2014 ;32:2285

W Journal of Hypertension opublikowano przegląd i meta-analizę danych z randomizowanych badań na temat wpływu leczenia hipotensyjnego u pacjentów z różnym stopniem ryzyka sercowo-naczyniowego.

Autorzy włączyli do analizy wszystkie badania oceniające leczenie hipotensyjne prowadzone pomiędzy 1966 a 2013 rokiem (68 badań; 245 885 pacjentów; 17 439 udary i zdarzenia sercowe).

Autorzy skalkulowali średnie ryzyko sercowo-naczyniowego w każdym z badań na podstawie częstości występowania zgonów sercowo-naczyniowych w grupie placebo lub grupie mniej aktywnego leczenia i stratyfikowali pacjentów zależnie od kategorii ryzyka sercowo-naczyniowego.

Pacjentów podzielono zależnie od 10-letniego ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zgodnie z zaleceniami European Prevention and Hypertension – do 5% ryzyko niskie do umiarkowanego, 5-10% ryzyko wysokie, 10-20% ryzyko bardzo wysokie i >20% ryzyko skrajnie wysokie. 81 675 pacjentów miało ryzyko niskie do umiarkowanego, 46 162 pacjentów ryzyko wysokie, 91 152 pacjentów ryzyko bardzo wysokie i 26 881 pacjentów ryzyko skrajnie wysokie.

Autorzy wykazali, że standaryzowane obniżenie SBP/DBP o 10/5mm Hg nie powoduje istotnie różnego względnego efektu (dla każdego z punktów końcowych) u pacjentów z różnym stopniem ryzyka, a absolutny efekt jest tym większy im wyższe wyjściowe ryzyko. Częstość poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych zmniejsza się w kolejnych grupach rosnącego ryzyka o 7 (95% CI 3–10), 30 (9–50), 56 (35–76) i 87 (62–112) przypadków na każdych 1000 pacjentów leczonych przez 5 lat.

Obrazowo, aby uniknąć jednego zgonu należy leczyć przez 5 lat 11 pacjentów z grupy skrajnie wysokiego ryzyka i 152 pacjentów z grupy małego do umiarkowanego ryzyka.

Ryzyko  rezydualne  (oceniane na podstawie wystąpienia zdarzeń końcowych w grupach aktywnie leczonych) także było większe w grupach wyższego ryzyka wyjściowego. Nadciśnienie tetnicze może zatem być rozpatrywane jako kontinuum: wraz ze wzrostem ryzyka wyjściowego rosną bezwględne korzyści kliniczne leczenia, ale rośnie też  ryzyko rezydualne czyli ryzyko niepowodzenia leczniczego.

Zdaniem autorów wyniki meta-analizy uzasadniają dążenie do wartości ciśnienia poniżej 140/90 mm Hg u wszystkich pacjentów z nadciśnieniem.

Opracowane na podstawie: Journal of Hypertension / Grudzień 2014
Magdalena Lipczyńska