Adipokiny jako biomarkery depresji – przegląd systematyczny i metaanaliza

Carvalho A., Rocha D – Adipokines as emerging depression biomarkers: a systematic review and metaanalysis LINK: J Psychiatr Res. 2014;59:28-37

Diagnoza zaburzeń depresyjnych jest nierzadko trudna, a schorzenie może rozwijać się przez wiele lat, wśród niecharakterystycznych objawów. Wykrycie biomarkerów depresji znacząco poprawiłoby diagnostykę tej choroby. Adipokiny, hormony wytwarzane przez tkankę tłuszczową, takie jak: adiponektyna, leptyna i rezystyna mogą pełnić rolę w patofizjologii dużej depresji. Brak jednak, jak dotychczas, spójnych danych z badań klinicznych dotyczących różnic w stężeniach tych substancji w zaburzeniach psychicznych.

W Journal of Psychiatric Research ukazała się metaanaliza dostępnych badań porównujących stężenia adipokin u osób zdrowych oraz osób z zaburzeniami depresyjnymi. Porównując wyniki 23 badań nie wykazano istotnych różnic w stężeniach adiponektyny oraz leptyny między osobami z depresją a osobami zdrowymi (odpowiednio p=0,16 i p=0,93). Obserwowano dużą rozbieżność wyników stężeń tych hormonów między poszczególnymi pacjentami, co w przypadku adiponektyny tłumaczono zależnością tego markera od płci oraz od stopnia nasilenia depresji, a w przypadku leptyny zależnością od BMI. Analiza w podgrupach ujawniła istotnie statystycznie niższe średnie stężenie adiponektyny u chorych z depresją, w przypadku, gdy używano metody oznaczeń RIA, a nie ELISA. Poziom leptyny był istotnie wyższy u osób z lekką i umiarkowaną depresją w porównaniu do osób zdrowych i zależność ta nie ulegała zmianie po włączeniu leczenia przeciwdepresyjnego. Poziom rezystyny był istotnie statystycznie niższy u osób z depresją (p=0,03).

Autorzy podkreślają małą liczbę dostępnych badań, a także dużą liczbę czynników mogących zaburzać przydatność adipokin, jako biomarkerów w zaburzeniach depresyjnych (BMI, nasilenie depresji, płeć, metoda oznaczenia).

Opracowane na podstawie: Internet / Grudzień 2014
Łukasz Jankowski