Terapia domowa dla najciężej chorych

A.D. Federman i T. Soriano – More promise for home-based primary care LINK: JAMA Intern Med. 2014;174:1804

Coraz dłuższy czas życia, poprawiające się efekty leczenia i rosnąca dostępność technologii medycznych powodują, że zwiększa sie potrzeba sprawowania przewlekłej opieki nad najciężej chorymi – pacjentami z wieloma chorobami współistniejącymi, wielokrotnie hospitalizowanymi, z wtórnymi zaburzeniami depresyjnymi i obniżoną sprawnością funkcjonalną. Chorzy ci nie tylko nie są w stanie wychodzić z domu, ale wymagają  nadzoru osób drugich.

Czy specjalne interwencje oferowane przez system ochrony zdrowia w miejscu zamieszkania pacjenta oparte o udział fachowych pracowników medycznych tj. pielęgniarek i lekarzy, oraz pracowników socjalnych i  psychologów przynoszą wymierne korzyści kliniczne i mogą oznaczać poprawę przeżywalności oraz zmniejszenie nasilenia chorób przewlekłych? Zagadnienie te przedstawiono w komentarzu redakcyjnym na łamach JAMA Internal Medicine.

W USA programy opieki domowej nie są powszechnie dostępne, taką możliwość stwarza jednak system ochrony zdrowia „weteranów”. Jedno z pierwszych badań, które weryfikowało korzyści z zintegrowanej medycznej opieki domowej przeprowadzone przez Hughes’a i wsp. generalnie nie potwierdziło korzyści, z wyjątkiem najciężej chorych.

Najnowsze badanie prowadzone przez Edwardsa i wsp. na grupie chorych powyżej 67 roku życia, z cukrzycą i innymi schorzeniami, hospitalizowanych w ostatnim roku, wykazało, że domowa opieka medyczna wśród tej grupy redukowała o 5,8% bezwzględne prawdopodobieństwo hospitalizacji  z powodu zaostrzenia chorób przewlekłych.

Zmiany demograficzne spowodują, mimo braku jednoznacznych dowodów, że terapie domowe chorych z dużym upośledzeniem funkcji staną się koniecznością. Należy dopracować w tym zakresie programy, zindywidualizować ich cele i metody, a także zapewnić odpowiednie sposoby finansowania. Ważnym aspektem jest jakość oferowanej domowej opieki medycznej. Efektywność tak poniesionych kosztów w końcowym rozrachunku, poprzez zmniejszenie częstości hospitalizacji, może okazać sią opłacalna. Programy leczenia domowego powracają  w swojej istocie do idei lekarza rodzinnego, sprawującego opiekę w miejscu zamieszkania pacjenta, co sprzyja stworzeniu poczucia bezpieczeństwa i skuteczniejszej terapii.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / Listopad 2014
Marek Kowrach