Nowe podejście do klasyfikacji niewydolności serca

F.Fedele i wsp – Heart Failure TNM-Like Classification LINK: J Am Coll Cardiol 2014;63:1959

W Journal of the American College of Cardiology ukazał się komentarz poświęcony różnym podejściom do klasyfikacji niewydolności serca (NS). Autorzy omawiają główne elementy przedstawionej niedawno klasyfikacji kardiomiopatii wg systemu MOGE(S). Takie podejście miało odgrywać podobną rolę w odniesieniu do NS jak klasyfikacja TNM stosowana w onkologii [tumor – guz (pierwotny), nodus – węzeł (chłonny), metastases – przerzuty (odległe)].

Klasyfikacja MOGE(S) obejmuje informacje o dotyczące morfologii (M), stopnia nasilenia zmian narządowych (O-organ), ewentualnego podłoża genetycznego lub obciążeń dziedzicznych (G), etiologii (E), a także zawiera ocenę stanu czynnościowego (S). Zdaniem autorów komentarza, klasyfikacja MODE(S) jest jednak bardziej skomplikowana niż TNM oraz ma mniejsze znaczenie kliniczne. 

Autorzy przedstawiają propozycję innego podziału NS,  bardziej zbliżoną do stratyfikacji TNM. Ich zdaniem, mając na względzie przydatność klasyfikacji w planowaniu strategii postępowania, a także ocenę rokowania, zaproponowane nowe podejście  jest bardziej przydatne i praktyczniejsze do stosowania w praktyce klinicznej.  Klasyfikacja ta obejmuje wszystkie stadia choroby od wczesnego uszkodzenia, obejmując dysfunkcję skurczową lub rozkurczową, ale bez przebudowy strukturalnej, aż do obukomorowej NS (H-heart; analogicznie do T w TNM ),  z różnym stopniem zmian w płucach (L-lung; przez analogię do N w TNM), w połączeniu z niewydolnością innych narządów jak nerki, wątroba, mózg (M- mulfunction;  M-w klasyfikacji TNM).

Klasyfikacja obejmuje  następujące stopnie zaawansowania: H1- upośledzenie czynności skurczowej lub rozkurczowej, bez uszkodzenia morfologicznego mięśnia; H2- jak H1 plus przebudowa strukturalna (przerost, przebyty zawał serca); H3 – jak H1 (i/lub EF <35%)  oraz przebudowa mięśnia; H4- obukomorowa NS; L0- bez zmian w krążeniu płucnym; L1- hemodynamiczne cechy zastoju; L2-  zastój stwierdzany klinicznie; L-3 przebudowa krążenia płucnego z arterializacją pre lub post kapilarną; M0- bez dysfunkcji innych narządów; M1- dysfunkcja pojedynczego narządu w przebiegu NS, M2- dysfunkcja dwóch narządów  w przebiegu NS; M3- niewydolność wielonarządowa w przebiegu NS.

W podsumowaniu autorzy zauważają, że  klasyfikacja MOGE(S) stanowi niewątpliwie element łączący nauki podstawowe i klinikę, ale  jednak różni się znacząco pod względem praktyczności i łatwości zastosowania, a tym samym przydatnością w codziennej praktyce w porównaniu z TNM . Natomiast zastosowanie podejścia opartego o stratyfikację HLM, dzięki swojej prostocie umożliwia ocenę ryzyka i ułatwia planowanie podejścia terapeutycznego. 

Opracowane na podstawie: Journal of the American College of Cardiology / Maj 2014
Tomasz Rywik