Iwabradyna nie wpływa na rokowanie pacjentów ze stabilną choroba wieńcową, ale bez niewydolności serca – wyniki badania SIGNIFY

Fox K i wsp – Ivabradine in Stable Coronary Artery Disease without Clinical Heart Failure LINK: N Engl J Med 2014; 371:1091

Szybka czynność serca jest uznanym markerem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych zarówno w populacji ogólnej, jak też wśród pacjentów kardiologicznych. Iwabradyna zwalnia czynność serca, pozostając bez wpływu na ciśnienie tętnicze oraz funkcję lewej komory. W badaniu Beautiful wykazano, że lek ten poprawia rokowanie chorych ze stabilną chorobą niedokrwienną serca i upośledzoną funkcją skurczową lewej komory, u których czynność serca przekracza 70/min. Obserwowano korzystniejszy wpływ leku u chorych objawowych.

W New England Journal of Medicine ukazały się wyniki badania SIGNIFY, którego autorzy oceniali czy dodanie iwabradyny do standardowego leczenia (aspiryna, statyna, B-bloker, inhibitor konwertazy) przyniesie istotne korzyści chorym z chorobą wieńcową, ale bez  klinicznej niewydolności serca. Badanie przeprowadzono na 19102 chorych w wieku > 55 lat, z udowodnionym rozpoznaniem choroby wieńcowej, czynnością serca >70/minutę, u których nie stwierdzano dysfunkcji skurczowej lewej komory (EF >40%).

Pacjentów rekrutowano w 1139 ośrodkach z 51 krajów. Wszystkim włączanym do badania chorym początkowo podawano przez 2-4 tygodnie placebo aby określić ich stosowanie się do zaleceń lekarskich i dalszą kwalifikowalność do badania. Następnie chorych losowo przydzielano do grupy placebo lub do grupy otrzymującej iwabradynę (9550 chorych, lek w dawce do 10 mg dwa razy dziennie, dostosowywanej tak, aby osiągnąć częstość rytmu serca 55-60/minutę).

Pierwszorzędowym punktem końcowym był zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz zawał serca. Po trzech miesiącach obserwacji zauważono istotne obniżenie czynności serca w grupie stosującej iwabradynę  (60,7±9,0/min vs 70,6±10,1/min), wykazano też korzystny wpływ iwabradyny na dolegliwości dławicowe (zmniejszenie dolegliwości i zmiana klasy CCS u 24% chorych vs 18,8% z grupy placebo, p = 0,01).

Średni całkowity okres obserwacji wyniósł 27,8 miesięcy. W okresie tym nie stwierdzono istotnego wpływu iwabradyny na wystąpienie złożonego punktu końcowego badania (zgon lub zawał serca wystąpił odpowiednio u 6.8% chorych przyjmujących lek i 6.4% przyjmujących placebo, ryzyko względne 1,08; 95% CI 0,96–1,20; p=0,2). Co zaskakujące, iwabradyna istotnie zwiększała ryzyko wystąpienia pierwszorzędowych punktów końcowych w podgrupie chorych z objawową chorobą wieńcową w klasie CCS II-IV (wystąpienie punktu końcowego odpowiednio u 7,6%, vs 6,5% ; HR 1,18; 95% CI  1,03-1,35; p = 0,02), pozostając bez negatywnego wpływu na chorych z CCS I i bezobjawowych. Zgodnie z oczekiwaniami w grupie iwabradyny częściej obserwowano bradykardię (18,0% vs 2,3%, p<0,001).

Autorzy podsumowują, że iwabradyna, pomimo zwolnienia czynności serca, nie poprawia rokowania pacjentów z chorobą wieńcową, ale bez niewydolności serca.

Opracowane na podstawie: NEJM / 18 września 2014
Łukasz Jankowski