Mechanizmy odpowiedzialne za odpowiedź i oporność na leczenie przeciwdepresyjne

Marjorie R.Levinstein i wsp – Mechanisms underlying the antidepressant response and treatment resistance LINK: Front Behav Neurosci 2014 online (dostępny pełen tekst)

Na łamach Frontiers in Behavioral Neuroscience ukazała się praca Marjorie R. Levinstein i wsp., dotycząca mechanizmów działania leków przeciwdepresyjnych oraz oporności na nie.

Depresja jest złożonym i heterogennym zaburzeniem, na które cierpią miliony Amerykanów.  Stosowane są różne leki i inne rodzaje terapii, dzięki którym można skutecznie pomóc pacjentom. Niestety, w dalszym ciągu duży odsetek chorych nie osiąga remisji przy pomocy dostępnych metod leczenia, a procent nawrotów jest nadal duży. W związku z tym niezwykle istotne jest poznanie mechanizmów odpowiedzialnych za odpowiedź na leki przeciwdepresyjne oraz różnic między pacjentami reagującymi i niereagującymi na leczenie. Do określenia tych mechanizmów służą eksperymenty z zastosowaniem modeli zwierzęcych.

Autorzy przedstawili przegląd badań z na różnorodnych modelach mysich, które są aktualnie używane do oceny odpowiedzi na leczenie, takich jak przewlekły łagodny stres, izolacja społeczna czy przewlekłe podawanie kortykosteroidów.

W badaniach wykazano, że łagodny przewlekły niespodziewany stres jest wartościowym modelem braku odpowiedzi na leczenie przeciwdepresyjne. W jednym z badań oceniano także wpływ diety na wyniki leczenia – stwierdzono, że u myszy poddanych działaniu stresu fluoksetyna poprawia samopoczucie jedynie w grupie odżywiającej się prawidłowo. U myszy żywionych dietą bogatą w tłuszcz i sól nie wykazano takiego efektu. Inne badania potwierdziły, że wrażliwość na izolację społeczną, będącą typowym modelem zwierzęcym depresji, jest uwarunkowana poprzez obieg obejmujący pole brzuszne nakrywki, jądro półleżące i środkową korę przedczołową. Niezbędne są dalsze badania oceniające, czy podobne mechanizmy są odpowiedzialne za mediowanie odpowiedzi na leki przeciwdepresyjne.

W innych badaniach wykazano, że podawanie kortykosteroidów, szczególnie przewlekłe, powoduje depresję i zaburzenia lękowe, a myszy wcześniej otrzymujące steroidy gorzej odpowiadały na leczenie przeciwdepresyjne. W modelach zwierzęcych można wyróżnić obszary mózgowe odpowiedzialne za różnice między osobnikami odpowiadającymi i nieodpowiadającymi na leczenie i porównać je. Przeprowadzono takie badania ujawniające różnice w zakręcie zębatym.

Ponieważ wielu pacjentów nie osiąga remisji po leczeniu, poszukuje się innych rodzajów terapii. Należą do niech elektrowstrząsy, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (30,6% odpowiedzi) i stymulacja nerwu błędnego (53,1% odpowiedzi). Potencjalnie obiecujące są także głęboka stymulacja mózgu oraz podawanie ketaminy.

Niezbędne są dalsze badania pozwalające na ocenę i wprowadzanie nowych opcji terapeutycznych, które uzupełnią lub zastąpią obecnie stosowane leki.

Opracowane na podstawie: Internet / Czerwiec 20134
Magdalena Wiśniewska

Dodaj komentarz