Pierwsze pomiędzy równymi, rozważania o inhibitorach konwertazy

James J. DiNicolantonio, Carl J. Lavie i James H. O’Keefe – Not all angiotensin-converting enzyme inhibitors are equal: focus on ramipril and perindopril LINK: Postgrad. Med. 2013;125:154

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) charakteryzują się korzystnym działaniem w niewydolności serca, u pacjentów po zawale serca oraz w terapii nadciśnienia tętniczego. Ponadto, jak wynika z piśmiennictwa, ACEI wydają się być lekami skuteczniejszymi od sartanów w zmniejszaniu chorobowości i śmiertelności sercowo-naczyniowej. Niemniej jednak, ACEI stanowią niejednorodną klasę leków pod względem właściwości farmakologicznych, a także wielu innych cech jak lipofilność, zdolność hamowania konwertazy tkankowej, a także wpływ na stężenia bradykininy.

Z danych z piśmiennictwa wynika, że spośród wszystkich ACEI  ramipryl i peryndopryl cechują się szczególnymi właściwości terapeutycznymi. Do szczególnych właściwości peryndoprylu, odróżniającymi ten lek od innych preparatów, zaliczyć należy m.in. większe powinowactwo do konwertazy tkankowej,  mniejsze ryzyko hipotensji związanej z pierwszą dawką, skuteczniejsze działanie przeciwzapalne oraz przeciwdziałające apoptozie komórek śródbłonka, a także zmniejszające stres oksydacyjny. Ponadto peryndopryl w większym stopniu zwiększa ekspresję syntazy tlenku azotu w aorcie, także w porównaniu z ramiprylem.

Porównując wpływ ACEI na zwiększoną biodostępność bradykiny stwierdzono, że preparatami o najlepszych właściwościach są ramipryl i peryndopryl. Dodatkowo, jak wykazano w dużych randomizowanych badaniach, oba te leki pozwalają zmniejszyć  ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych i obniżyć ryzyko zgonu u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym bez upośledzenia funkcji skurczowej serca.  Ponadto w grupie chorych z niewydolnością skurczową peryndopryl był lekiem charakteryzującym się  lepszymi właściwościami hemodynamicznymi, funkcjonalnymi i oddziaływaniem na parametry neurohormonalne w porównaniu z enalaprylem. Podobnie w grupie pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzucania (HFrEF) stosowanie peryndoprylu związane było ze zmniejszeniem częstości liczonych łącznie zgonów oraz nieplanowych hospitalizacji związanych z niewydolnością serca. Natomiast w kanadyjskim badaniu obserwacyjnym oceniającym pacjentów po zawale serca peryndopryl i ramipryl były lekami cechującymi się wyższą skutecznością w redukcji wskaźników umieralności w porównaniu z pozostałymi ACEI.

W podsumowaniu artykułu autorzy podkreślają, że spośród wszystkich różnorodnych preparatów ACEI jedynie ramipryl i peryndopryl wykazały skuteczność w prewencji powikłań naczyniowych u chorych wysokiego ryzyka. Dane z badań klinicznych wskazują na szczególne korzystne działanie peryndoprylu na układ sercowo-naczyniowy w wielu zespołach klinicznych, co przemawia za co najmniej równorzędna rolą tego leku w porównaniu z ramiprylem. Zdaniem autorów najprawdopodobniej nie ma jednolitego efektu klasy dla ACEI i należy wybierać preparaty o najbardziej udokumentowanym korzystnym działaniu klinicznym.

Opracowane na podstawie: Internet / 2013
Tomasz Rywik