Jak planować skojarzone leczenie hipoglikemizujące?

Y. Zhang i wsp – Second-line agents for glycemic control for type 2 diabetes: are newer agents better? LINK: Diabetes Care 2014 online

Sformułowany algorytm leczenia cukrzycy typu 2 porządkuje dotychczasową wiedzę o terapii i patofizjologii cukrzycy typu 2. Według niego zaczynamy od terapii metforminą i w przypadku braku skuteczności dołączamy lek z kolejnej grupy. Brak jest jednak danych, który z następnych schematów leczenia okaże się najskuteczniejszy w zakresie kontroli glikemii i prewencji późnych powikłań cukrzycy.

Na łamach Diabetes Care zaproponowano inne podejście do tak postawionego problemu. Zgromadzone dane o skuteczności poszczególnych grup leków i rozwoju powikłań cukrzycy w zależności od poziomu HbA1c pozwoliły w oparciu o dostępne dane medyczne dla osób ze świeżo rozpoznaną cukrzycą stworzyć model matematyczny efektywności terapii i rozwoju powikłań cukrzycy typu 2. Za punkt końcowy tak przeprowadzonej analizy matematycznej wybrano zgon badanej osoby lub wystąpienie po raz pierwszy jednego z powikłań cukrzycy.

Punktem wyjścia były osoby ze świeżo rozpoznaną cukrzycą, u których rozpoczęto leczenie metforminą. Jeżeli monoterapia ta okazywała się nieskuteczna dołączano lek z kolejnej grupy: pochodną sulfonylomocznika, inhibitor DPP-4, agonistę receptora GLP-1 oraz insulinę. W ten sposób można było porównać 4 schematy leczenia. Brak dalszej skuteczności oznaczał przejście do schematu insulina plus metformina.

Wykazano, że czas, w którym wystąpił pierwotny punkt końcowy w modelu, nie różnił się istotnie dla porównywanych schematów leczenia, jednak dla pochodnych sulfonylomocznika wiązał się z najmniejszym kosztem. W kontekście prowadzonej analizy optymalnym poziomem glikemii mogą być wartości HbA1c zbliżone do 7%. Uzyskane wyniki modelowania uzyskają możliwość porównania z rzeczywiście zaplanowanym badaniem opierającym się o schemat 4 ramion terapii dwulekowej – badaniem GRADE (The Glycemia Reduction Approaches in Diabetes: A Comparative Effectivenes study), do którego rozpoczęła się właśnie rekrutacja.

Przedstawiony model matematyczny nie wyróżnił żadnych z analizowanych form terapii, wskazując na wysoką efektywność kosztów terapii pochodnymi sulfonylomocznika.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 26 lutego 2014
Marek Kowrach