Kwas acetylosalicylowy jako leczenie adiuwantowe w stopniu III raka jelita grubego – nowy standard?

Alfred I. Neugut – Aspirin as Adjuvant Therapy for Stage III Colon Cancer -Standard of Care? LINK: JAMA Int Med 2014;174:739

Na łamach JAMA Internal Medicine ukazał się komentarz Alfreda I. Neuguta dotyczący pracy Reimersa i wsp. na temat zastosowania kwasu acetylosalicylowego w leczeniu adiuwantowym raka jelita grubego w stopniu III.

Badania dotyczące stylu życia i zachowań zdrowotnych osób wyleczonych z nowotworu skupiają się głównie na prewencji wtórnej, czyli ryzyku drugiego nowotworu złośliwego. Przykładem może być zaprzestanie palenia u osób z nowotworem tytoniozależnym. Istnieją jednak dane, że zachowania zdrowotne mogą mieć również wpływ na wyniki leczenia aktualnej choroby nowotworowej danego pacjenta.

W swojej pracy Reimers i wsp. przedstawiają serię artykułów dotyczącą korzyści w zakresie przeżycia u chorych z rakiem jelita w stopniu III stosujących kwas acetylosalicylowy. Wiadomo od dawna, że aspiryna zmniejsza zapadalność na raka jelita grubego, jednak stosowanie jej w leczeniu uzupełniającym rozpoczęto dopiero kilka lat temu. W pracy z 2009 roku stwierdzono, że chorzy zażywający ją przed rozpoznaniem mieli o 29% lepszy wskaźnik przeżycia, w porównaniu do poprawy o 47% u pacjentów zaczynających ją przyjmować po rozpoznaniu raka. Korzyści są ograniczone do chorych z guzami wykazującymi nadekspresję cyklooksygenazy 2, choć sugerowane jest także działanie aspiryny hamujące powstawanie przerzutów. Poprawa w zakresie przeżycia jest równa lub nawet większa niż ta wynikająca ze stosowania chemioterapii uzupełniającej zabieg chirurgiczny. Kilka ostatnich badań obserwacyjnych potwierdziło korzyści w przeżyciach chorych z rakiem jelita w stopniu III stosujących kwas acetylosalicylowy, przy czym stosowanie go przed rozpoznaniem nowotworu nie poprawiało rokowania.

Należy się zastanowić, czy kwas acetylosalicylowy obok chemioterapii nie powinien stać się standardem postępowania w leczeniu uzupełniającym, biorąc pod uwagę relatywnie niskie ryzyko wiążące się ze stosowaniem tego leku, choć na razie dowody na jego skuteczność opierają się tylko na badaniach obserwacyjnych. Niezbędne są dalsze badania w tym zakresie.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / Maj 2014
Magdalena Wiśniewska