Iwabradyna może poprawiać wydolność wysiłkową u chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową w porównaniu do bisoprololu – ocena ergospirometryczna

Dominguez-Rodriguez A, Abreu-Gonzalez P i wsp – Ivabradine Might Improve Exercise Capacity in Dilated Cardiomyopathy in Comparison WithBisoprolol: Assessment With the Ergospirometry Test LINK: Rev Esp Cardiol. 2014;67:413

W najnowszym numerze Revista Española de Cardiología ukazało się omówienie badania klinicznego, którego autorzy analizowali wpływ leczenia iwabradyną na wydolność wysiłkową u chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową serca.

Badanie miało charakter retrospektywny. Analizie poddano wszystkich chorych (26 osób) z kardiomiopatią rozstrzeniową, u których w okresie od lipca 2012 do września 2013 w szpitalu klinicznym na Teneryfie wykonywano badania ergospirometryczne.  Dodatkowo kryterium włączenia do badania stanowiły: ciężka lewokomorowa niewydolność serca, przyjmowanie leczenia iwabradyną lub bisoprololem od co najmniej 6 miesięcy oraz stabilność hemodynamiczna. Z analizy wykluczono chorych z migotaniem przedsionków oraz posiadających wszczepiony stymulator serca. Pacjentów podzielono na dwie równoliczne grupy ze względu na przyjmowane leczenie w okresie o 6-miesięcy poprzedzającym test ergospirometryczny – 13 osób przyjmowało bisoprolol a 13 chorych iwabradynę. Chorzy przyjmujący iwabradynę mieli udokumentowane przeciwwskazania do B-blokerów ze względu na współistniejące choroby płuc (astma oskrzelowa lub ciężka POChP tj. stopień 3 wg GOLD).

Oceniano występowanie chorób współistniejących, wiek, nałogi, masę ciała, maksymalne zużycie tlenu oraz odpowiedź chronotropową na wysiłek tzw. indeks chronotropowy Keteyiana (Keteyian chronotropic index; wyliczany wg wzoru  (HR na szczycie wysiłku –  HR spoczynkowa) /[119 + (HR spoczynkowa/2) – (wiek/2) – (5 lub 0 zależnie od typu wysiłku) –  HR spoczynkowa]). Wskaźnik ten pozwala przewidzieć również maksymalną czynność serca u chorych przyjmujących B-blokery, jak również narastanie tętna przy wysiłku. U wszystkich pacjentów wykonana próba ergospirometryczna była diagnostyczna, u wszystkich chorych uzyskano wysiłek maksymalny (równoważnik metaboliczny przekroczył 1,1). Wszyscy chorzy w momencie przeprowadzenia testu mieli spoczynkową czynność serca <60/min. W analizie nie uwidoczniono istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupami w takich parametrach jak: wiek, płeć, czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, BMI lub przyjmowanie innych niż iwabradyna lub bisoprolol leków.

Chorzy leczeni iwabradyną, w porównaniu do chorych leczonych bisoprololem, uzyskiwali w badaniu ergospirometrycznym istotnie wyższe maksymalne zużycie tlenu (podstawowy oceniany ergospirometrycznie parametr, obrazujący objętość tlenu pochłoniętą na szczycie maksymalnego wysiłku), istotnie niższy wynik ekwiwalentu oddechowego dla dwutlenku węgla (Ve/VCO slope; niezależny parametr rokowniczy w niewydolności serca, który obrazuje ile powietrza musi przepłynąć przez drogi oddechowe  aby wydalić 1l CO2), jak również niższy index chronotropowy Keteyiana.

Autorzy badania wykazali, że osoby z kardiomiopatią rozstrzeniową otrzymujące iwabradynę osiągają lepsza wydolność wysiłkową mierzoną ergospirometrycznie w porównaniu do chorych przyjmujących bisoprolol. Możliwe że jest to związane z wolniejszym wzrostem HR podczas wysiłku (odzwierciedlonym przez niższy wskaźnik chronotropowy Keteyiana). Mechanizm ten może zwalniać narastanie ciśnienia w lewej komorze i pozwalać na dłuższe kontynuowanie wysiłku.

Opracowane na podstawie: Internet / Maj 2014
Łukasz Jankowski