ACEi i sartany a redukcja ryzyka sercowo naczyniowego – głos z Australii

Andrew Sindone i wsp pierwszy autor i wsp. – ACEIs for cardiovascular risk reductionHave we taken our eye off the ball? LINK: Australian Family Physician 2013:42:634 (dostępny pełen tekst)

W czasopiśmie Australian Family Physician ukazała się praca australijskich autorów, w której porównano wskazania do stosowania  inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEi) i antagonistów receptora angiotensynowego (ARB, sartany), a także ich rolę w prewencji zdarzeń sercowo – naczyniowych i redukcji śmiertelności.

Pomimo że obie grupy leków wpływają na układ renina-angiotensyna-aldosteron, i powodują porównywalne obniżenie ciśnienia tętniczego, funkcja i właściwości ACEi i sartanów znacząco się różnią. U większości pacjentów z nadciśnieniem, celem leczenia, oprócz obniżenia ciśnienia, jest również redukcja ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych (CV). Dostępne dane wskazują na wyższość ACEi nad sartanami, szczególnie w zakresie przeżywalności. Sartany pozostają dobrą alternatywą w przypadku wystąpienia działań niepożądanych ACEi, w tym kaszlu.

Wyniki badań HOPE i EUROPA wykazały, że ACEi zmniejszają śmiertelność  i ryzyko CV u pacjentów obciążonych kardiologicznie. Dostępne dane z metaanalizy 39 badań klinicznych  na grupie 150 943 chorych wykazały istotne korzyści ze stosowania ACEi w porównaniu do placebo w zmniejszaniu ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (o  9%; p<0.001), zgonu z przyczyn kardiologicznych ( o 12% ; p<0.001), wystąpienia udaru mózgu (o 17% ; p<0,05) oraz zawału serca (o 14% ; p<0.001). Leki te poprawiają przeżycie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca NYHA II-IV, polepszają tolerancję wysiłku, zwiększają frakcję wyrzutową i zmniejszają częstość hospitalizacji u tych chorych

Dostępne dane dotyczące sartanów są mniej spójne. Z opublikowanej w 2011 metaanalizy 37 randomizowanych badań na 147 020 pacjentach z nadciśnieniem wynika, iż sartany zmniejszają ryzyko wystąpienia udaru o 10% (p=0,007), niewydolności serca de novo o 13% (p<0,001) i cukrzycy o 15% (p=0,003) w porównaniu do placebo. Leki te nie wpływały jednak na ryzyko wystąpienia zawału serca (p=0,055), zgonu z przyczyn kardiologicznych (p=0,09) oraz zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (p=0,482). Także przeprowadzona w 2012 r metaanaliza 20 badań na łącznej grupie 158 998 osób wykazała redukcję śmiertelności o 5% przy terapii ACEi, podczas gdy sartany pozostawały bez wpływu na śmiertelność.

Autorzy komentarza zaznaczają, iż odmienne wyniki dało badanie ONTARGET w którym telmisartan nie okazał się lekiem gorszym niż ramipryl w redukcji incydentów sercowo-naczyniowych w tym zgonu, jednocześnie charakteryzując się mniejszym odsetkiem działań niepożądanych (głównie wystąpienia kaszlu). Trudności w wyborze optymalnego leczenia mogą pojawić się w grupie chorych z nefropatią cukrzycową. Podczas gdy lepiej dowiedziona jest rola ACEi w prewencji, istnieją dowody na korzystny wpływ sartanów u chorych z już dokonaną nefropatią.

Lekarz musi sam rozważyć korzyści terapii płynące z zastosowania każdej z omawianych grup leków. Dostępne dane wyraźnie faworyzują ACEi, pozostawiając sartany do stosowania w nefropatii cukrzycowej, a także  w przypadku wystąpienia działań niepożądanych ACEi.

Opracowane na podstawie: Internet / 9 września 2013
Łukasz Jankowski