Inhibitory DPP-4 – nowe informacje od kardiologów

M. O’Riordan – Saxagliptin, alogliptin neither help nor harm CV risk in diabetics LINK: European Society of Cardiology 2013

W trakcie kongresu European Society of Cardiology w 2013 roku omówiono rolę inhibitorów DPP-4 w leczeniu chorych na cukrzycę typu 2.

W przeszłości lek hipoglikemizujący uzyskiwał akceptację, jeżeli wystarczająco skutecznie obniżał stężenie glukozy. Zakładało się przy tym, że redukcja stężeń glukozy jest równoważna z zapobieganiem powikłań o charakterze mikro- i makronaczyniowym.

Jak wykazały dotychczasowe doświadczenia tak bezpośredniego przełożenia nie ma, zwłaszcza jeżeli ocenia się powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Współcześnie, wprowadzenie leku na rynek łączy się z koniecznością przeprowadzenia badań dokumentujących w dłuższym okresie bezpieczeństwo i efektywność prewencji powikłań cukrzycy.

W tym właśnie kontekście zaprezentowano wyniki dwóch badań poświęconych saxagliptynie i  alogliptynie i ich znaczeniu w prewencji powikłań sercowo-naczyniowych u chorych na cukrzycę typu 2. W badaniu Saxagliptin Assessment of Vascular Outcomes Recorded in Patients with Diabetes Mellitus lek ten, w relatywnie krótkim okresie obserwacji, nie zmniejszał ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych. Po medianie okresu obserwacji wynoszącym 2,1 roku u ponad 16 tysięcy pacjentów z cukrzycą typu 2 o wyższym ryzyku powikłań nie zaobserwowano również przeciwstawnych zdarzeń tj. wzrostu ryzyka zgonu sercowo-naczyniowego, zawału mięśnia serca lub udaru mózgu. W analizie statystycznej odnotowano jednak 27% wzrost ryzyka rozwoju niewydolności serca.

W badaniu Examination of Cardiovascular Outcomes with Alogliptin versus Standard of Care in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus and Acute Coronary Syndrome nie stwierdzono również niekorzystnych działań alogliptyny na powikłania sercowo-naczyniowe (zgon sercowo naczyniowy, zawał mięśnia serca lub udar mózgu) u ponad 5 tysięcy chorych na cukrzycę z ostrym zespołem wieńcowym. W odróżnieniu od poprzedniej pracy nie odnotowano wzrostu częstości niewydolności serca. W obydwu pracach uzyskano istotną redukcję poziomu HBA1c wynoszącą około 0,3%.

Jakie wnioski wypływają dla praktyki klinicznej z tych badań? Wydaje się, że inhibitory DPP-4 są lekami bezpiecznymi  ale nie redukują wystąpienia powikłań o charakterze makroangiopatii.  Mogą być lekami dołączanymi do metforminy w drugim rzucie, jednak wysokie koszty przy niewielkich korzyściach prewencji powikłań czynią to leczenie problematycznym.

Opracowane na podstawie: Internet / 2 września 2012
Marek Kowrach