Porówanie skuteczności różnych blokerów osi renina-angiotensyna-aldosteron w w terapii pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i nadwagą lub otyłością.

Serge V. Nedogoda, i wsp – Randomized trial of perindopril, enalapril, losartan and telmisartan in overweight or obese patientswith hypertension LINK: Clin Drug Invest 2013;33:553

Otyłość wpływa niekorzystnie na wartości ciśnienia, a ponadto stymuluje aktywację układu renina-angoiotensyna aldosteron (RAS). Co więcej, występowanie nadciśnienia tętniczego u chorych otyłych jest związane z wieloma innymi zaburzeniami i często prowadzi do oporności insulinowej. Dodatkowo w tej grupie pacjentów wcześnie dochodzi do uszkodzenia narządów docelowych.

Obecnie nie dysponujemy jednoznacznymi zaleceniami dotyczącymi postępowania w tej populacji, co wynika z ograniczonej liczby badań randomizowanych poświęconych temu zagadnieniu. Biorą pod uwagę szereg korzystnych efektów działania na układ sercowo-naczyniowy wydaje się, że lekami z wyboru w leczeniu nadciśnienia tętniczego w tej populacji powinny być leki blokujące układ RAS.

W Clinical Drug Investigation ukazały się wyniki pracy porównującej wpływ 4 leków hamujących oś RAS na ciśnienie tętnicze i profil ryzyka sercowo-naczyniowego. Było to badanie randomizowane z pojedynczą ślepą próbą, z grupami równoległymi. Do badania włączono 120 chorych z nadwagą lub otyłością  (z indeksem masy ciała => 27 kg/m2), z nadciśnieniem tętniczym, w wieku 18-60 lat, którzy zostali losowo przydzieleni do leczenia peryndoprylem (10 mg), enalaprylem (20 mg), losartanem (100 mg) oraz telmisartanem (80 mg). Punktami końcowymi badania była zmiana średnich wartości ciśnienia (z 24 godzinnej obserwacji). Oceniano także podatność naczyniową oraz parametry metaboliczne i echokardiograficzne.

Porównanie wartości ciśnienia dla wszystkich grup leków wykazało istotną redukcję średniego ciśnienia skurczowego i rozkurczowego (z 24 godzin obserwacji). Redukcje te wynosiły dla ciśnienia skurczowego/ rozkurczowego odpowiednio: peryndopryl (22/13 mm Hg), enalapryl (11/6) losartan (12/13) i telmisartan 15/12). Natomiast poprawę podatności naczyniowej  stwierdzono jedynie dla peryndoprylu i telmisartanu. Co ciekawe peryndopryl znacznie korzystniej, w porównaniu z innymi lekami, modyfikował centralne ciśnienie tętnicze i stężenia leptyny, a zmniejszenie stężenia tej ostatniej   wynosiło odpowiednio: 30% (peryndopryl), 2% (enalapryl) , 7% (losartan) i 14% (telmisartan).  Dodatkowo peryndopryl jako jedyny lek w istotnym stopniu zmniejszał grubość tylnej ściany lewej komory i indeks masy lewej komory. W pomiarach dopplerowskich stwierdzono także korzystny wpływ peryndoprylu na parametry rozkurczowe (wskaźnik E/A). W odniesieniu do masy ciała terapia peryndoprylem była związana ze zmniejszeniem tkanki tłuszczowej (p<0,05), a ponadto peryndopryl i telmisartan prowadziły do redukcji współczynnika talia/biodra (p<0,005).

W podsumowaniu badacze zauważają, że wszystkie leki blokujące oś RAS są skutecznymi preparatami hipotensyjnymi  w tej grupie chorych. Natomiast biorąc pod uwagę korzystny wpływ leku na profil ryzyka sercowo-naczyniowego największe korzyści związane były ze stosowaniem peryndoprylu.

Opracowane na podstawie: Internet / Sierpień 2013
Tomasz Rywik

Dodaj komentarz