Iwabradyna poprawia funkcję serca u pacjentów z chorobą wieńcową: metaanaliza randomizowanych badań klinicznych

Liyuan Peng i wsp – Ivabradine significantly improves cardiac function in patients with ischemic heart disease: A meta-analysis of randomized controlled trialsu2606 LINK: Int J Cardiol. 2013 online

Badania wykazały porównywalne do beta-adrenolityków lub blokerów kanału wapniowego działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny. Nie ma jednakże wystarczających danych pochodzących z pojedynczych badań na temat funkcji lewej komory  ocenianej np. za pomocą frakcji wyrzutowej lewej komory (ang. left ventricular ejection fraction, LVEF), będącej istotnym czynnikiem predykcyjnym zdarzeń sercowo-naczyniowych i całkowitej śmiertelności.

By wykazać wpływ iwabradyny na funkcję skurczową lewej komory, Peng i wsp. przeprowadzili meta-analizę randomizowanych badań klinicznych. W celu identyfikacji wszystkich prospektywnych, kontrolowanych i randomizowanych badań klinicznych z zastosowaniem  iwabradyny przeszukano następujące bazy danych: MEDLINE (lata 1966-2013), EMBASE (lata 1980-2013), CINAHL (lata 1982-2013),SIGLE (lata 1980-2013), Web of Science oraz Cochrane Central Register of Controlled Trials.

Zidentyfikowano 482 raporty z badań klinicznych dotyczących stosowania iwabradyny w chorobie niedokrwiennej serca.  Spośród 21 ocenianych wnikliwie pełnych tekstów artykułów wyłoniono ostatecznie siedem badań obejmujących 1542 pacjentów. We wszystkich badaniach raportowano pomiar frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), w pięciu badaniach (n=1446) podano także objętości końcowo-rozkurczowe (LVEDV) oraz końcowo-skurczowe (LVESV) lewej komory. Iwabradyna była stosowana w dawce 10-15 mg/dobę, a terapia lekiem trwała od 2 do 12 miesięcy.

Przeprowadzona meta-analiza wykazała, że LVEF była istotnie wyższa w grupie chorych leczonych iwabradyną (w monoterapii lub razem z beta-blokerami) niż w grupie kontrolnej (tj. wśród chorych przyjmujących placebo lub beta-blokery). Średnia ważona różnica (ang. weighted mean difference) wyniosła 2,669% (95% przedział ufności [CI] 1,655-3,684; p<0,01). Również LVEDV uległa istotnemu zmniejszeniu w grupie iwabradyny w porównaniu z placebo (WMD −5,287 ml; 95% CI −9,375- −1,199; p<0,01). Podobna obserwacja dotyczyła LVESV (WMD −6,910 ml; 95% CI −9,060 – −4,759; p<0,01). Ponadto, LVEF pozostawała wyższa w różnych podgrupach chorych na koniec okresu obserwacji, w tym krótszego niż trzy miesiące (WMD 2,669%; 95% CI 0,674-4,663; p<0.01) oraz powyżej trzech miesięcy (WMD 2,669%; 95% CI 1,491-3,847; p<0,01), w przypadku stosowania iwabradyny razem z beta-blokerem (WMD 2,549%; CI 1,439-3,658; p<0,01), monoterapii iwabradyną (WMD 4,000%; 95% CI 1,304-6,696; p<0,01), a także u chorych w IV klasie NYHA (WMD 2,895%; 95% CI 1,780-4,01; p<0,01).

Prezentowana praca jest pierwszą meta-analizą wskazującą na korzyści ze stosowania iwabradyny związane z poprawą funkcji lewej komory w chorobie wieńcowej, w tym u chorych stosujących już beta-blokery i u pacjentów w ciężkim stanie. Z uwagi na ograniczone dane nie przeprowadzono meta-analizy dla wpływu leku na jakość życia, śmiertelność całkowitą oraz częstość hospitalizacji.

Opracowane na podstawie: Internet / 3 maja 2013
Ewa Kowalik