Leczenie zespołu niespokojnych nóg

T.J. Wilt i wsp – Pharmacologic therapy for primary restless legs syndrome LINK: JAMA Intern Med. 2013;173:496

Na łamach JAMA Internal Medicine w artykule przeglądowym omówiono farmakologiczne leczenie zespołu niespokojnych nóg.

Zespół niespokojnych nóg to schorzenie neurologiczne, w którym nieprzyjemne odczucia, w tym parestezje w nogach, zmuszają do poruszania nimi w celu złagodzenia objawów. Nasilenie objawów występuje zwłaszcza w spoczynku oraz w godzinach wieczornych i nocnych co zaburza sen chorym. Nie jest znana etiologia zespołu, może mieć on charakter idiopatyczny lub być wtórny do takich schorzeń jak niedobór żelaza czy zaawansowana  przewlekła niewydolność nerek. Częstość tego zespołu w populacji osób dorosłych oceniana jest na 1,5% do 7,4% .

Terapia zespołu niespokojnych nóg opiera się głównie na leczeniu farmakologicznym, w którym stosuje się agonistów dopaminy  (pramipexol, ropinirol, rotigotine) oraz ligandy kanału wapniowego alfa-2-delta (enacarbil gabapentyny, pregabalina).

Na podstawie przeprowadzonej  analizy badań klinicznych, w których osoby z umiarkowanym lub znacznym nasileniem zespołu otrzymywały leki z grupy agonistów dopaminy, stwierdzono istotnie większą skuteczność tych leków w porównaniu z placebo. Redukcję o 50% w zakresie zgłaszanych objawów stwierdzono u  61% poddanych aktywnej terapii w porównaniu z 41% leczonymi placebo. Wśród aktywnie leczonych poprawiła się jakość snu i wskaźniki jakości życia. Porównywalne wyniki osiągnięto w badaniach, w których jako aktywną formę terapii stosowano leki pozostające ligandami kanału wapniowego alfa-2-delta.

Wśród działań ubocznych pierwszej grupy leków wymieniono nudności, wymioty, senność, a działania uboczne drugiej grupy leków to senność, zaburzenia równowagi, zawroty głowy. Działania niepożądane były jednym z ważnych czynników rezygnacji z leczenia, chociaż w części badań były nawet mniejsze w porównaniu z placebo.

W przypadku nietolerancji tych leków w leczeniu zespołu niespokojnych nóg z różnym efektem stosowano leki opioidowe, leki nasenne, tramadol, rajstopy uciskowe, trening siłowy i ćwiczenia na bieżni. Metody te nie znalazły jednak uznania oficjalnych instytucji m.in. FDA. Autorzy we wniosku podkreślają skuteczność w krótkoterminowej terapii leków z grupy agonistów dopaminy oraz ligandów receptorów wapniowych.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 4 marca 2013
Marek Kowrach

Dodaj komentarz