Epidemiologia cukrzycy – najnowsze dane

L. Chen, D.J. Magliano i P.Z. Zimmet – The worldwide epidemiology of type 2 diabetes mellitusu2014present and future perspectives LINK: Nat. Rev. Endocrinol. 2012;8:228

Na łamach Nature Review Endocrinology przedstawiono artykuł poglądowy, w którym omówiono aktualną epidemiologię cukrzycy typu 2. Poza danymi liczbowymi przedstawiono grupę czynników, przyczyniających się do wzrostu częstości występowania  cukrzycy typu 2.

Liczbę chorych na cukrzycę typu 2 w 2010 roku szacuje się na 285 milionów, a prognozy na 2030 mówią o 439 milionach. Z zebranych danych wynika, że  wzrost liczby przypadków ma w dużej części  miejsce w grupie krajów rozwijających się, charakteryzujących się wysokim przyrostem naturalnym, zwłaszcza w obrębie Azji: Indie, Chiny, Pakistan.

Częstość występowania cukrzycy typu 2 w Chinach w 1980 oceniana była na mniej niż 1%, natomiast w 2007/2008 roku szacowana była na 9,7%. Zanikły przy tym różnice między obszarami wiejskimi a miastem. W Indiach częstość występowania  cukrzycy w latach 2000-2006 w obszarach miejskich wzrosła z 13,9% do 18,2%, podczas gdy w obszarach wiejskich z 6,4% do 9,2%.

Niekorzystnym rysem współczesnej epidemiologii cukrzycy jest wzrastająca zapadalność na cukrzycę typu 2 w grupie do 19 roku życia. Liczbę chorych na cukrzycę typu 2 w Ameryce Północnej dla osób w wieku 10-19 lat oszacowano na 42 przypadki/100000. Odsetek chorych pediatrycznych z cukrzycą typu 2 wzrósł w ciągu ostatnich lat znacząco. W niektórych grupach etnicznych jak np. amerykańscy Indianie odsetek ten może sięgać 80% wszystkich przypadków cukrzycy w tej grupie wiekowej.

Niewątpliwie najważniejszą przyczyną jest rosnąca w świecie epidemia otyłości i brak aktywności fizycznej. Nie są to jednak jedyne mechanizmy odpowiedzialne za epidemię cukrzycy typu 2. Ważnym mechanizmem, który odpowiada za współczesną epidemiologię cukrzycy, jest niedobór masy ciała u noworodków, obserwowany przed laty w krajach rozwijających się. Niedożywienie w okresie płodowym sprzyja wykształceniu się u płodu wskutek zmian epigenetycznych, zależnych od procesów metylacji histonów, fenotypu, który w dalszym rozwoju sprzyjać będzie procesom akumulacji energii, rozwojowi otyłości i ostatecznie cukrzycy. Podobnie niekorzystne zmiany epigentyczne sprzyjające rozwojowi cukrzycy u płodu stwierdzono u kobiet z hiperglikemią w okresie ciąży.

Efektywne rozpoznawanie stanów przedcukrzycowych, określanie genetycznych wskaźników wysokiego ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 pozwoli skuteczniej planować i wprowadzać programy prewencji i leczenia tej choroby metabolicznej.

Opracowane na podstawie: Internet / Kwiecień 2013
Marek Kowrach