Nowe terapie w leczeniu zespołu lęku uogólnionego

M. Buoli i wsp – New approaches to the pharmacological management of generalized anxiety disorder LINK: Expert Opin. Pharmacother. 2013;14:175

Na łamach Expert Opinion on Pharmacotherapy podsumowano alternatywne drogi wyboru farmakoterapii zespołu lęku uogólnionego.

Ukształtowane standardy proponują, aby zespół lęku uogólnionego leczyć lekami z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny lub inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Lekiem pierwszego rzutu może być również pregabalina, hamująca kanały wapniowe w obszarze presynaptycznym poprzez łączenie się z podjednostką alfa2 tych kanałów.

Leczenie preferowane w standardach charakteryzuje się tylko 50% skutecznością. Ponadto leki z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny lub serotoniny i noradrenaliny wykazują swoją skuteczność po kilku tygodniach, a w pierwszym okresie mogą nasilić objawy lęku.

Stymulacja układu limbicznego poprzez neurony serotoninergiczne i noradrenergiczne, a także niedoczynność układu gabaergicznego w tym obszarze mogą tłumaczyć skuteczność leków pierwszego rzutu. Pobudzana serotoninergicznie i noradrenergicznie kora czołowa i przedczołowa ogniskuje dalej swoje wpływy na ciało migdałowate, którego aktywacja odpowiedzialna jest za psychiczne i lękowe objawy tego zespołu.

Lepsze  zrozumienie  zaburzeń struktur  mózgowia w patogenezie choroby może stanowić podstawę do poszukiwania innych leków, które w skojarzeniu ze standardowymi lub samodzielnie będą skutecznie sprzyjać remisji i zapobiegać nawrotom objawów zespołu lęku uogólnionego. Do leków tych można zaliczyć leki przeciwpadaczkowe: podobnie działająca do pregabaliny, gabapentyna, ale również tiagabina- inhibitor zwrotnego wychwytu GABA oraz kwas walproinowy. W części badań wykazano skuteczność atypowych leków przeciwpsychotycznych: risperidonu, olanzapiny, kwetiapiny, ziprasidonu.

Nowe leki w psychiatrii o złożonych mechanizmach działania, takie jak agomelatyna wykazująca działanie przeciwdepresyjne i regulujące rytm snu, również okazały się skuteczne w terapii zespołu lęku uogólnionego. Listę badanych leków uzupełniają: memantyna, beta blokery, ondansetron, riluzol. Memantyna stosowana w terapii Alzheimera blokuje działanie neurotransmiterów pobudzających, odpowiedzialnych przy długiej stymulacji za czynnościowy lub rzeczywisty ubytek neuronów. Przyszłe badania powinny określić najbardziej efektywne dodatkowe formy terapii uzupełniające aktualne zalecenia .

Opracowane na podstawie: Internet / Luty 2013
Marek Kowrach

Dodaj komentarz