Depresja w wieku podeszłym: odmienności kliniczne i czynniki ryzyka

Gu00fclfizar Su00f6zeri-Varma – Depression in the elderly: clinical features and risk factors LINK: Ageing and Disease 2012;3:465 (dostępny pełen tekst)

W artykule przeglądowym na łamach Aging and Disease podsumowano wiedzę dotyczącą obrazu klinicznego depresji i jej czynników ryzyka u osób w podeszłym wieku.

Częstość depresji i objawów subdepresyjnych w tej grupie wiekowej wynosi odpowiednio 1-4% oraz 10-15%. Zmiany, jakie zachodzą w organizmie wraz ze starzeniem się,  choroby somatyczne, w tym dotyczące ośrodkowego układu nerwowego, zmiany w funkcjach społecznych decydują o odmiennym obrazie klinicznym depresji wśród osób powyżej 65 roku życia.

Osoby w podeszłym wieku mają trudności z wyrażeniem emocji związanych z depresją, takich jak obniżony nastrój, utrata zainteresowań, czy też anhedonia.  Na pierwszym planie widoczne są wówczas objawy somatyczne depresji takie jak: bezsenność, utrata apetytu, różnego rodzaju dolegliwości somatyczne (bóle, zaparcia).

Hipochondria, spowolnienie lub pobudzenie psychoruchowe, a także objawy psychotyczne, w tym urojenia o charakterze prześladowczym: obecności nieuleczalnej choroby lub nihilistyczne, stanowią elementy bardziej typowe dla chorych w podeszłym wieku. W sposób charakterystyczny depresji w tym okresie życia towarzyszy nasilenie zaburzeń funkcji poznawczych i wykonawczych.

Szczególnie dotyczy to sytuacji uszkodzeń istoty białej przez czynniki naczyniowe. Depresja rozwijająca się na takim tle charakteryzuje się trudnością w osiągnięciu remisji i częstą nawrotowością. Obserwuje się również większą częstość prób samobójczych.

Do czynników ryzyka rozwoju depresji dla tego okresu życia można zaliczyć: wiek pacjentów, płeć żeńską, samotność, rozwód, niski poziom edukacji, choroby ograniczające sprawność, inne choroby somatyczne, zmiany w istocie białej mózgu, społeczno-ekonomiczne czynniki stresowe, upośledzenie funkcji poznawczych, palenie papierosów oraz spożywanie alkoholu, leki.

Efektywność leczenia może u osób w wieku podeszłym ulec osłabieniu. Częściej istnieje konieczność wprowadzania zmian w stosowanych terapiach.  Należy przy tym pamiętać, aby jak najbardziej uprościć terapię przeciwdepresyjną, gdyż jest ona jednym z kilku elementów wielolekowej terapii, którą zmuszone są stosować osoby starsze. Uwzględnienie tych odmienności powinno, według autorów, ułatwić rozpoznawanie i leczenie depresji w podeszłym wieku, tym bardziej, że częstość kontaktów z lekarzami w tej grupie jest zwiększona.

Opracowane na podstawie: Internet / Grudzień 2012
Marek Kowrach

Dodaj komentarz