Rozpoczęcie leczenia od terapii skojarzonej a ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych u chorych z nadciśnieniem tętniczym

Alan H. Gradman i wsp – Initial Combination Therapy Reduces the Risk of Cardiovascular Events in Hypertensive Patients LINK: Hypertension 2013;61:309

Nadciśnienie tętnicze jest jednym z najważniejszych czynników ryzyka chorób układu sercowo- naczyniowego – wg raportu Międzynarodowego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego z 2008 roku ok. 54% przypadków udaru mózgu i 47% przypadków choroby niedokrwiennej na świecie można przypisać wysokimi wartościom ciśnienia tętniczego.

Oszacowano, iż wzrost skurczowego ciśnienia tętniczego o 20 mm Hg lub rozkurczowego o 10 mm Hg podwaja ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych w grupie osób w wieku 40-69 lat. Wytyczne leczenia nadciśnienia tętniczego rekomendują obniżanie wartości do <140/90 mm Hg lub <130/80 mmHg u chorych z cukrzycą, przewlekłą chorobą nerek lub innym schorzeniem o wysokim ryzyku.

W Stanach Zjednoczonych jedynie ok. 50%  pacjentów uzyskuje docelowe  wartości ciśnienia tętniczego. W grupie chorych wymagających redukcji ciśnienia tętniczego o  ≥20/10 mm Hg zaleca się włączenie terapii skojarzonej. W praktyce jednak  większość pacjentów, w tym chorzy z nadciśnieniem tętniczym drugiego stopnia, jest leczona jednym lekiem.

Badania kliniczne i obserwacyjne wskazują na szybsze osiągnięcie docelowych wartości ciśnienia tętniczego w przypadku stosowania wyjściowo terapii dwulekowej w porównaniu z monoterapią. Grandman i wsp. retrospektywnie oceniali wpływ rozpoczęcia leczenia nadciśnienia tętniczego od terapii skojarzonej (w porównaniu z opóźnieniem takiego postępowania) na ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych.

Przeanalizowano elektroniczne dane medyczne  (z lat 2005–2009) 1762 dorosłych chorych z podwyższonymi wartościami ciśnienia tętniczego, którzy rozpoczęli leczenie od terapii skojarzonej oraz dobranych  w stosunku 1:1 chorych otrzymujących początkowo jeden lek hipotensyjny. Porównywano częstość występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych (zawał serca, udar/przejściowe niedokrwienie mózgu, hospitalizacja z powodu niewydolności serca) oraz śmiertelność całkowitą i czas do uzyskania kontroli ciśnienia tętniczego (analiza  Kaplana-Meiera).

Rozpoczęcie leczenia od terapii skojarzonej wiązało się z istotną redukcją zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów (współczynnik występowania [ang. incidence rate ratio [IRR] 0,66 [95% CI 0,52–0,84]; p=0,0008). Po sześciu miesiącach terapii docelowe wartości ciśnienia tętniczego osiągnęło 40,3% chorych otrzymujących wyjściowo leczenie skojarzone oraz 32,6% pacjentów, u których terapię rozpoczęto od jednego leku. Osiągnięcie docelowych wartości ciśnienia tętniczego zmniejszało o 23% ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych lub zgonu (współczynnik ryzyka 0,77 [95% CI 0,61–0,96]; p=0,0223).

Podsumowując, rozpoczęcie leczenia nadciśnienia tętniczego od terapii skojarzonej wydaje się wiązać  z istotnym zmniejszeniem ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z monoterapią. Do redukcji ryzyka tych zdarzeń w największym stopniu przyczynia się szybsze osiągnięcie docelowych wartości ciśnienia tętniczego. Obserwacja ta może mieć szczególne znaczenie dla pacjentów z wyższymi wartościami ciśnienia.

Opracowane na podstawie: Hypertension / Luty 2013
Ewa Kowalik

Dodaj komentarz