Czas na zmiany – aktywność fizyczna w grupie pracowników medycznych

Antronette K. Yancey, Robert E. Sallis i Roshan Bastani – Changing physical activity participation for the medical profession LINK: JAMA 2013;309:141

W JAMA ukazał się komentarz redakcyjny zwracający uwagę na problem braku aktywności fizycznej, coraz częściej dotyczący pracowników medycznych. Liczne spotkania, konsultacje konferencje i inne obowiązki zawodowe prowadzą do wielu godzin zajęć pozbawionych aktywności fizycznej, a tym bardziej aktywności określanej jako umiarkowana lub intensywna (MVPA- moderate to vigorous physical activity).

Obecnie zwraca się uwagę na konieczność zmian   w strukturze posiłków, natomiast znacznie mniej uwagi przywiązuje się do ćwiczeń fizycznych w trakcie pracy. Z danych z piśmiennictwa wynika, że krótkotrwałe (3-5 minutowe) sesje intensywnej aktywności fizycznej  mogą niwelować niekorzystne efekty  siedzącego trybu życia, jednocześnie korzystnie wpływając na stan zdrowia.

W jednej z prac kanadyjskich zwrócono uwagę, że 55% lekarzy -mężczyzn  i 25% lekarzy-kobiet miało nadwagę lub było otyłych i nie spełniało zalecanych poziomów MVPA. W innym badaniu amerykańskim wykazano związek pomiędzy niższym niż optymalny poziom MVPA a stopniem otyłości. Uważa się, że lekarze powinni być wzorem, natomiast jak wynika z opracowań otyli lekarze rzadziej zwracają uwagę swoim pacjentom na zagadnienia związane z otyłością i aktywnością fizyczną.

Aby osiągnąć zmiany należałoby zacząć od zachęcania  do wprowadzenia aktywności fizycznej do codziennej rutyny. Autorzy sugerują, że korzystne byłoby wprowadzenie sformalizowanych przerw grupowych przeznaczonych na ćwiczenia fizyczne w określonych porach dnia lub w trakcie spotkań, a także taka adaptacja budynków aby utrudnić korzystanie z wind czy też oddalenie parkingów od miejsca pracy. Tego typu działania mogłyby przyczynić się do wprowadzenia elementów treningu do codziennej rutyny pracowników medycznych.

Autorzy zwracają uwagę na coraz popularniejsze przerwy 10 minutowe (wliczane do czasu pracy), które mogą obejmować taniec czy zajęcia sportowe tak dopracowane, aby zwiększać satysfakcję i wydatek energetyczny nie powodując przy tym ryzyka urazów. Tego typy programy są włączone do codziennej rutyny w wielu instytucjach w Stanach Zjednoczonych, w tym lokalnych instytucjach medycznych, zwłaszcza w Kalifornii. W wielu miastach zasugerowano wprowadzenie aktywnych przerw w trakcie spotkań trwających co najmniej godzinę. W opinii autorów możliwe jest wdrożenie  prostych i krótkich MVPA w miejscu pracy bez zaburzenia produktywności. Zwłaszcza lekarze powinni stanowić przykład, adaptując tego typu zachowania.

Opracowane na podstawie: JAMA / 9 stycznia 2013
Tomasz Rywik