Nadwaga i otyłość a umieralność całkowita – systematyczny przegląd badań

Katherine M. Flegal i wsp – Association of All-Cause Mortality With Overweight and Obesity Using Standard Body Mass Index Categories. A Systematic Review and Meta-analysis LINK: JAMA 2013;309:71

W badaniu opublikowanym na łamach Journal of the American Medical Association przedstawiono wyniki systematycznego przeglądu i meta-analizy badań poświęconych relacji pomiędzy indeksem masy ciała (BMI) a umieralnością całkowitą.

Katherine M. Flegal i wsp. uwzględnili w niej rezultaty poszukiwań w bazach danych PubMed (7034 publikacji) i EMBASE (2 dodatkowe prace), na podstawie których wyselekcjonowali 97 prac spełniających kryteria włączenia do analizy. Jak piszą, łącznie w uwzględnionych analizach zawarto dane dotyczące niemal 2.9 miliona osób   i ponad 270 000 zgonów.

Badacze dokonali oceny ilorazów hazardu (HR) dla nadwagi  (BMI 25 do <30), otyłości łącznie (BMI  ≥30), otyłości  1. stopnia  (BMI of 30-<35), oraz 2. i 3. stopnia  (BMI ≥35) w odniesieniu do wagi prawidłowej (BMI of 18.5-<25).

Zgodnie z rezultatami prezentowanych analiz HR dla nadwagi wynosił 0.94 (95% CI, 0.91-0.96), HR dla otyłości  wszystkich poziomów 1.18 (95% CI, 1.12- 1.25), dla otyłości 1. stopnia 0.95 (95% CI, 0.88-1.01), a dla otyłości 2. i 3. stopnia 1.29 (95% CI, 1.18-1.41). A zatem, w stosunku do normalnej wagi ciała, bardziej zaawansowana otyłość  wiązała się z wyższą umieralnością. Co ciekawe, otyłość 1. stopnia nie zwiększała ryzyka a nadwaga była związana z istotnie niższą  umieralnością całkowitą.

W przypadku nadwagi HR poniżej 1 (czyli niższą umieralność) opisano w 75% prac, w których wzrost i wagę mierzyli badacze i 67% prac, w których dane te raportowali sami ankietowani. Jak piszą Flegal i wsp., uzyskane wyniki pozostają w zgodzie z rezultatami poprzednich  2 meta-analiz. W pracy obejmującej 26 publikacji McGee i wsp. relatywne ryzyko zgonu u osób z nadwagą wyniosło 0.97.

Wśród możliwych czynników wyjaśniających autorzy wymieniają wcześniejsze zgłaszanie sie do lekarza cięższych chorych, większe prawdopodobieństwo otrzymania optymalnego leczenia, a także kardioprotekcyjny metaboliczny wpływ zwiększonej zawartości tkanki tłuszczowej oraz korzyści płynące ze zwiększonych rezerw metabolicznych.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2 stycznia 2013
Magdalena Lipczyńska