Inhibitory enzymu kowertującego i blokery angiotensyny u chorych bez niewydolności serca – nowa metaanaliza

Gianluigi Savarese i wsp – A Meta-Analysis Reporting Effects of Angiotensin-Converting Enzyme Inhibitors and Angiotensin Receptor Blockers in Patients Without Heart Failure LINK: JACC 2013;61:131

Na łamach Journal of the American College of Cardiology ukazały się wyniki meta-analizy badań z zastosowaniem inhibitorów enzymu konwertującego (ACEI) i blokerów receptora angiotensyny (ARB) u chorych bez niewydolności serca.

We wstępie do pracy Savarese i wsp. przypominają, że wyniki badania HOPE (Heart Outcomes Prevention Evaluation) stały sie podstawą do rekomendacji ACEI jako  leków zmniejszających liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych u chorych wysokiego ryzyka ale bez niewydolności serca. Wyniki HOPE znalazły później potwierdzenie w badaniach PROGRESS (Perindopril pROtection aGainst REcurrent Stroke Study) i EUROPA (EURopean trial On reduction of cardiac events with Perindopril in stable coronary Artery disease) ale nie w innych próbach klinicznych.

Meta-analiza Dagenais i wsp., obejmująca rezultaty 3 dużych randomizowanych prób klinicznych z użyciem placebo, u chorych bez niewydolności serca potwierdziły korzystny wpływ ACEI na ryzyko sercowo-naczyniowe. ARB ograniczają występowanie retinopatii cukrzycowej i nefropatii oraz zmniejszają  śmiertelność sercowo-naczyniową u chorych z niewydolnością serca, ale ich działanie u chorych bez niewydolności serca jest mniej pewne, bowiem prowadzone próby kliniczne przyniosły sprzeczne rezultaty.

Celem obecnej meta-analizy była zatem, jak piszą Savarese i wsp.,  sumaryczna ocena wpływu obu grup leków na zdarzenia sercowo-naczyniowe u chorych bez niewydolności serca. Włączono do niej 26  randomizowanych badań porównujących ARB lub ACEI z placebo u łącznie 108,212 chorych bez niewydolności serca.

Wykazano, że ACEI istotnie zmniejszały ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych (złożony punkt końcowy) (iloraz szans [OR]: 0.830 [95% CI: 0.744 do 0.927]; p = 0.001), zawału serca (OR: 0.811 [95% CI: 0.748 do 0.879]; p < 0.001), udaru (OR: 0.796 [95% CI: 0.682 do 0.928]; p < 0.004), wszystkich zgonów (OR: 0.908 [95% CI: 0.845 to 0.975]; p = 0.008), nowych przypadków niewydolności serca (OR: 0.789 [95% CI: 0.686 do 0.908]; p = 0.001), i cukrzycy (OR: 0.851 [95% CI: 0.749 do 0.965]; p < 0.012).

ARB istotnie zmniejszały ryzyko złożonego punktu końcowego (OR: 0.920 [95% CI: 0.869 do 0.975], p = 0.005), udaru (OR: 0.900 [95% CI: 0.830 do 0.977], p = 0.011), oraz cukrzycy (OR: 0.855 [95% CI: 0.798 do 0.915]; p < 0.001). Nie stwierdzono natomiast redukcji wszystkich zgonów oraz nowych przypadków niewydolności serca

A zatem, jak w konkluzji podkreślili autorzy, u chorych bez niewydolności serca ale z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym ARB stanowią dopuszczalną alternatywę dla chorych, którzy nie mogą przyjmować ACEI.

Opracowane na podstawie: Journal of the American College of Cardiology / 15 stycznia 2013
Magdalena Lipczyńska

Dodaj komentarz