Objawy subdepresyjne- czy można im nadać znaczenie kliniczne?

M.R. Rodru00edguez i wsp – Definitions and factors associated with subthreshold depressive conditions: a systematic review LINK: BMC Psychiatry 2012;12:181 (dostępny pełen tekst)

Duża częstość depresji w populacji czyni problem objawów subdepresyjnych  ważnym z epidemiologicznego punktu widzenia (jeżeli ich wczesne rozpoznanie pozwoli na podjęcie odpowiedniego leczenia).

Przyjęte w rozpoznawaniu schorzeń psychicznych kryteria kwalifikacyjne powodują wykluczenie wspomnianych powyżej objawów subdepresyjnych z grupy jednoznacznie zdefiniowanych zaburzeń psychicznych. Na łamach BMC Psychiatry podsumowano w przeglądzie systematycznym informacje dotyczące klasyfikacji i czynników powiązanych z objawami subdepresyjnymi (subkliniczną depresją).

Subkliniczną depresję według autorów  można określić jako występowanie przez okres co najmniej dwóch tygodni, dwóch lub więcej objawów depresji upośledzających funkcjonowanie społeczne,  a niespełniających kryteriów definicji depresji lub dystymii. Według różnych szacunków częstość występowania subklinicznej depresji mieści się wśród pacjentów opieki podstawowej w zakresie od 2,9-9,9% , natomiast w populacji szacowana jest na 1,4-17,2%.

W przytaczanych analizach subkliniczne objawy depresyjne częściej występowały wśród kobiet, wśród badanych, którzy posiadali rodzinę lub pozostawali w związkach partnerskich ( w porównaniu z osobami rozwiedzionymi lub po śmierci partnera). W przypadku objawów subdepresyjnych nie obserwowano różnic w statusie społeczno-ekonomicznym, jednak w części badań większy odsetek objawów małej depresji stwierdzano wśród osób niezatrudnionych.

W ocenie funkcjonalnej objawy subdepresyjne pogarszały aktywność życiową badanych, były przyczyną stresu psychologicznego i subiektywnie odczuwanego złego stanu zdrowia. U starszych osób subdepresja była również powiązana z pogorszeniem sprawności fizycznej. Wraz z tym zwiększyła się częstość korzystania z opieki medycznej, zwłaszcza, że odsetek współistniejących zaburzeń psychicznych i chorób somatycznych w tej grupie był zwiększony. Autorzy proponują, by objawy depresyjne traktować jako pewne kontinuum zaburzeń, a subkliniczna manifestacja depresji, pozostając poza współczesnymi systemami klasyfikacyjnymi, powinna wymagać efektywniejszego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego, gdyż wiąże się z nią upośledzenie poczucia zdrowia i pogorszenie sprawności funkcjonalnej.

Opracowane na podstawie: Internet / Październik 2012
Marek Kowrach