Iwabradyna w zapobieganiu nieadekwatnym wyładowaniom spowodowanym tachykardią zatokową u chorych z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem

Arnon Adler, Raphael Rosso, Ilana Meir, Sami Viskin – Ivabradine for the prevention of inappropriate shocks due to sinus tachycardia in patients with an implanted cardioverter defibrillator LINK: Europace 2012; online

Najczęstszą przyczyną nieadekwatnych wyładowań kardiowerterów-defibrylatorów (ICD) są arytmie nadkomorowe, w tym migotanie przedsionków, ale także tachykardia zatokowa. Metody zapobiegania nieadekwatnym wyładowaniom ICD obejmują odpowiednie algorytmy i programowanie defibrylatorów oraz stosowanie leków zwalniających częstość rytmu serca.  Niestety u niektórych pacjentów nie udaje się odpowiednio zaprogramować urządzenia, a leki są przeciwwskazane lub źle tolerowane.

W przedstawionych sytuacjach zastosowanie iwabradyny może okazać się korzystne z uwagi na brak działań niepożądanych charakterystycznych dla beta-blokerów lub blokerów kanału wapniowego. Adler i wsp. przedstawili wyniki prospektywnego, nierandomizowanego badania, w którym u chorych po epizodzie nieadekwatnej defibrylacji spowodowanej tachykardią zatokową lub z wysokim ryzykiem takiego zdarzenia stosowano iwabradynę w celu zapobiegania nieadekwatnym wyładowaniom ICD ( w tej sytuacji jako jedyne wskazanie do podania leku). Pięciu pacjentów włączonych do badania w latach 2010-2011 otrzymywało iwabradynę w dawce 5-10 mg/dobę wraz z dotychczasową dawką betablokera. W elektrokardiograficznym teście wysiłkowym wykonanym u chorych przed wypisem ze szpitala wykazano odpowiedni wpływ na funkcję węzła zatokowego w czasie stosowania iwabradyny. W ciągu 14 miesięcy obserwacji u żadnego z pacjentów nie zarejestrowano nieadekwatnych wyładowań ICD sprowokowanych tachykardią zatokową.

W komentarzu autorzy podkreślają, że iwabradyna może znaleźć zastosowanie u chorych z ICD zaprogramowanym na wykrywanie wolnych częstoskurczów komorowych – chorzy ci najczęściej charakteryzują się rozległymi bliznami pozawałowymi i/lub leczeniem farmakologicznym zwalniającym częstość VT (u 4 z 5 chorych włączonych do badania podstawową chorobę stanowiła kardiomiopatia niedokrwienna z niską frakcją wyrzutową lewej komory). W przypadku nieskuteczności ablacji RF, przeciwwskazań do jej przeprowadzenia lub braku zgody pacjenta na zabieg, iwabradyna może być odpowiednim rozwiązaniem. Ponadto, można zastosować iwabradynę u stosunkowo młodych pacjentów z ICD z  szybkim rytmem zatokowym w czasie aktywności fizycznej. Młodzi chorzy niechętnie przyjmują leki betaadrenolityczne, iwabradyna stanowi zatem odpowiednią alternatywę leczenia farmakologicznego.

Podsumowując, zdaniem autorów należy rozważyć zastosowanie iwabradyny w celu zapobiegania nieadekwatnym wyładowaniom ICD w starannie wybranej grupie chorych.

Opracowane na podstawie: Internet / 1 listopada 2013
Ewa Kowalik