Migotanie przedsionków a nagłe zgony sercowe

Kyndaron Reinier, Sumeet S. Chugh – An Intersection of Atrial Fibrillation With Sudden Death LINK: Arch Intern Med online

Na łamach Archives of Internal Medicine ukazał się interesujący komentarz Kyndaron Reinier i Sumeet S. Chugh do opublikowanej w tym samym numerze czasopisma analizy zależności pomiędzy występowaniem migotania przedsionków a ryzykiem nagłego zgonu sercowego (SCD).

Chen i wsp. dokonali takiej analizy (oceniając także „nienagłe” zgony sercowe [NSCD]) , w dwóch dużych, prospektywnych badaniach kohortowych poświęconych chorobom układu sercowo-naczyniowego w populacji ogólnej. W populacji 15 439 uczestników Atherosclerosis Risk in Communities Study, wyjściowo w wieku  45 do 64 lat, w trakcie obserwacji wynoszącej 13.1 roku (wartości mediany) odnotowano 894 przypadków migotania przedsionków, 269 SCD  oraz 233 NSCD.W niemal o 20 lat starszej populacji Cardiovascular Health Study (chorzy wyjściowo w wieku 65 lat lub więcej)  w trakcie obserwacji wynoszącej również 13.1 roku (wartości mediany), odnotowano 1458 przypadków migotania przedsionków, 292 SCD oraz 581 NSCD.

W obu badaniach wystąpienie migotania przedsionków wiązało się w sposób niezależny z co najmniej podwojeniem ryzyka zarówno SCD jak i NSCD. Komentując powyższe obserwacje Reinier i Chugh przypominają, że choć prezentowane wyniki stanowią pierwszy opublikowany dowód na predykcyjną wartość migotania przedsionków w odniesieniu do SCD w populacji ogólnej, to jednak należy pamiętać o kilku istotnych ograniczeniach analizy Chen i wsp.

Po pierwsze pomimo stosowania zaawansowanych metod statystycznych nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie związku przyczynowego pomiędzy migotaniem przedsionków a SCD. Migotanie przedsionków okazało się predyktorem zarówno SCD jak i NSCD i obserwowane zależności mogą mieć związek ze wspólnymi czynnikami ryzyka dla występowania arytmii i zgonów (takich jak choroba wieńcowa czy niewydolność serca). Warto także pamiętać, że migotanie przedsionków stanowi czynnik ryzyka wystąpienia incydentów mózgowych, które mogą stanowić przyczynę nagłej  śmierci. Ponieważ u większości osób zmarłych w obu badaniach nie wykonywano szczegółowych autopsji, zdaniem obu komentatorów jest możliwe, że zdarzenia zidentyfikowane jako SCD były w rzeczywistości incydentami neurologicznymi. Większe ryzyko udaru u chorych z migotaniem przedsionków mogło więc spowodować zafałszowanie wyników analiz sugerując zależność pomiędzy migotaniem a SCD.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 26 listopada 2012
Magdalena Lipczyńska