Agomelatyna w zespole lęku uogólnionego

D.J. Stein i wsp – Agomelatine prevents relapse in generalized anxiety disorder: a 6-month randomized, double-blind, placebo-controlled discontinuation study LINK: J Clin Psychiatry 2012;73:1002

Zebrane dane wskazują na przydatność agomelatyny w leczeniu depresji, natomiast nie zbadano jej dotychczas  w grupie chorych z zaburzeniami lękowymi. Lek ten pobudza receptory melatoninergiczne i jest antagonistą receptorów serotoninowych 5HT2C.

Na łamach Journal of Clinical Psychiatry przedstawiono wieloośrodkowe badanie oceniające skuteczność agomelatyny w leczeniu zespołu lęku uogólnionego. Badanie miało charakter wieloośrodkowy i początkowo pacjentów z zespołem lęku uogólnionego leczono przez 16 dni agomelatyną w dawce 25-50 mg/dobę.  Po tym okresie chorych randomizowano do grupy placebo, wycofując aktywne leczenie (114 badanych), lub kontynuowano terapię agomelatyną (113 badanych). Okres  obserwacji wynosił 26 tygodni. Stan psychiczny chorych oceniano posługującą się m.in. w zakresie lęku skalą Hamiltona.

W badanym okresie nawrót objawów stwierdzono u 19% badanych leczonych agomelatyną, podczas, gdy w grupie placebo odsetek ten wyniósł 30,7%. Podobną skuteczność agomelatyny obserwowano również u osób z najbardziej nasilonymi objawami.  Nawroty wystąpiły odpowiednio u 21,2% oraz u 44% badanych. W trakcie badania nie stwierdzono zespołu objawów związanych z nagłym odstawieniem agomelatyny, a tolerancja leku była dobra. Działania niepożądane miały charakter łagodny lub umiarkowany i nie stały się podstawą odstawienia leku. Do najczęstszych objawów niepożądanych należały: bóle głowy, zapalenie błony śluzowej i gardła, nudności.

W badaniach z innymi lekami wśród osób z zespołem lęku uogólnionego odsetek z nawrotem objawów wśród aktywnie leczonych wynosił około 10-20%, podczas, gdy w grupie placebo 40-55%. Na podstawie zebranych danych można potwierdzić przydatność agomelatyny w leczeniu zespołu lęku uogólnionego oraz towarzyszącej  depresji. Skuteczność agomelatyny w tym obszarze praktyki klinicznej może odpowiadać skuteczności dotychczas stosowanych leków.

Opracowane na podstawie: Journal of Clinical Psychiatry / lipiec 2012
Marek Kowrach