Porównanie dwóch schematów leczenia opornego nadciśnienia tętniczego

Guillaume Bobrie i wsp – Sequential nephron blockade versus sequential renin-angiotensin system blockade in resistant hypertension: a prospective, randomized, open blinded endpoint study LINK: J Hypertens. 2012:30:1656

Pierwotne oporne nadciśnienie tętnicze (NT) stwierdza się, gdy nie osiągnięto docelowych wartości ciśnienia tętniczego u pacjenta otrzymującego trzy leki hipotensyjne, w tym diuretyk.

Ponieważ jedną z przyczyn opornego NT jest retencja płynów, międzynarodowe wytyczne zalecają w pierwszej kolejności redukcję spożycia sodu oraz zintensyfikowanie leczenia diuretycznego. Jednakże oprócz gospodarki sodowej czynnikiem wpływającym na wartości ciśnienia tętniczego jest również układ renina-angiotensyna.

Bobrie i wsp. porównali dwa schematy leczenia opornego NT – sekwencyjną blokadę nefronu i sekwencyjne hamowanie układu renina-angiotensyna. W prospektywnym, randomizowanym badaniu otwartym wzięło udział 167 pacjentów ze średnimi wartościami skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego w pomiarze ambulatoryjnym w ciągu dnia 135 mm Hg lub więcej i/lub 85 mm Hg lub więcej pomimo stosowanego przez 4 tygodnie leczenia irbesartanem w dawce 300 mg/d, hydrochlorotiazydem 12,5 mg/d oraz amlodypiną 5 mg/d. Pacjenci byli przydzieleni losowo do grupy otrzymującej sekwencyjną blokadę nefronu (grupa 1, n=85) lub do grupy, w której stosowano leki hamujące układ renina-angiotensyna (grupa 2, n=82). Pierwotnym punktem końcowym badania była zmiana skurczowej wartości ciśnienia tętniczego  w pomiarze ambulatoryjnym w ciągu dnia w 12 tygodniu leczenia.

Początkowo do stosowanej terapii dołączano spironolakton 25 mg/d w grupie 1 lub ramipril 5 mg w grupie 2 na okres 4 tygodni. Jeśli pomiary ciśnienia tętniczego wynosiły 135/85 mm Hg lub więcej, w grupie 1 stosowano kolejno furosemid 20 mg/d, następnie furosemid 40 mg/d i amilorid 5 mg/d, w grupie 2 natomiast podawano ramipril 10 mg/d, bisoprolol 5 mg/d oraz bisoprolol 10 mg/d.

W 12 tygodniu terapii średnia różnica ambulatoryjnego pomiaru ciśnienia tętniczego w ciągu dnia wynosiła 10/4 mm Hg (95% CI 7-14/2-7; p<0,001/p=0,0014) na korzyść pacjentów otrzymujących leki sekwencyjnie blokujące nefrony. Docelowe wartości ciśnienia tętniczego (poniżej 135/85 mm Hg) osiągnięto u 58% chorych w 1 grupie i u 20% chorych w 2 grupie (p<0,0001). Odsetek chorych, którzy przerwali terapię z powodu działań niepożądanych, był niski w obu ramionach badania (7 osób w 1 grupie i 6 osób w 2 grupie).

Konkludując, u pacjentów z opornym NT sekwencyjna blokada nefronu poprzez zwiększenie wydalania sodu powoduje znaczący, dobrze tolerowany spadek wartości ciśnienia tętniczego i jest skuteczniejszym sposobem terapii niż hamowanie układu renina-angiotensyna.

Opracowane na podstawie: Journal of Hypertension / Sierpień 2012
Ewa Kowalik

Dodaj komentarz