Redukcja częstości rytmu serca. Nowy kandydat do terapii niewydolności serca

Yonggang Ma, Robert J. Chilton, Merry L. Lindsey – Heart Rate Reduction. An Old and Novel Candidate Heart Failure Therapy LINK: Hypertension 2012;59:908

Coraz więcej dowodów wskazuje na zwiększoną spoczynkową częstość rytmu serca jako niezależny czynnik ryzyka oraz czynnik prognostyczny w niewydolności serca (ang. heart failure, HF). Na wzrost rytmu serca (ang. heart rate, HR) o każde 5 uderzeń/min. przypada 16% wzrost ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacji z powodu nasilenia objawów HF.

Moritz Becher i wsp. badali wpływ obniżania HR z zastosowaniem leku blokującego kanał If lub receptory betaadrenergiczne w zwierzęcym modelu HF indukowanej podawaniem angiotensyny II. Pomimo podobnej redukcji HR iwabradyna, selektywny inhibitor kanału If, bardziej korzystnie wpłynęła na remodeling lewej komory (LK) w porównaniu z lekiem betaadrenolitycznym (metoprololem).

Obserwowano wpływ iwabradyny osłabiający rozwój skurczowej i rozkurczowej dysfunkcji LK, a także zmniejszenie przerostu mięśnia serca oraz hamowanie procesów włóknienia, apoptozy i reakcji zapalnej w wyniku jej podawania. W badaniu nie wykazano, aby metoprolol zapobiegał dysfunkcji i niepożądanej przebudowie LK, pomimo podobnej redukcji HR.

Iwabradyna selektywnie działa na kanał If, który zarządza aktywnością elektryczną rozrusznika w węźle zatokowo-przedsionkowym, lek nie wypływa natomiast na przewodzenie w mięśnia serca i kurczliwość miokardioum. Metoprolol, blokując receptory betaadrenergiczne układu współczulnego, oprócz redukcji HR, zmniejsza także kurczliwość miocytów.

Opierając się na wynikach prezentowanego badania można stwierdzić, że redukcja HR nie jest jedynym elementem zapobiegania HF indukowanej angiotensyną II. Korzystna rola iwabradyny prawdopodobnie wiąże się z jej działaniem antyapoptotycznym, antyhipertroficznym i hamującym procesy włóknienia, jak również z poprawą profilu hemodynamicznego układu krążenia. Iwabradyna działa przeciwzaplanie poprzez hamowanie migracji limfocytów CD4+ indukowanych chemokinami, hamuje także ekspresję białka 1 (chemokiny dla monocytów) w blaszkach miażdżycowych.

Remodeling wyindukowany wlewem angiotensyny II przynajmniej w części spowodowany jest wzrostem obciążenia następczego – autorzy komentarza zwracają uwagę na różnice w działaniu iwabradyny i metoprololu również w tym zakresie. Podkreślają także ograniczenia badania, m.in. pomiar HR w czasie znieczulenia tiopentalem oraz indukcję HF bezpośrednią aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron.

Podsumowując korzystne działania leku autorzy zauważają jednak, iż konieczne są dalsze duże badania, zanim zdecydujemy się na stosowanie iwabradyny jak leku pierwszego rzutu w niewydolności serca.

Opracowane na podstawie: Hypertension / Maj 2012