Czy można poprawić rokowanie u osób z licznymi chorobami współistniejącymi?

J. Galindo-Ocau00f1a i wsp – Effects of reninu2013angiotensin blockers/inhibitors and statins on mortality and functional impairment in polypathological patients LINK: Eur J Intern Med 2012;23:179

Współczesna cywilizacja i medycyna stanęły przed problemami zdrowotnymi, do których same się przyczyniły, wydłużając przewidywany okres życia.

Jednym z tych problemów jest rosnąca liczebnie grupa osób w złym ogólnym stanie zdrowia, wynikającym ze współistnienia wielu, często zaawansowanych chorób. W nomenklaturze angielskiej pacjentów takich określa się jako “Polypathological patients”. Grupa ta, ze względu na złe rokowanie, często nie jest  leczona zgodnie z obowiązującymi standardami, tym bardziej, że wytyczne z reguły odnoszą się do pojedynczych jednostek chorobowych. . Brak jest również danych pochodzących z badań klinicznych pozwalających określić, jakie formy postępowania mogą przyczynić się u takich chorych  do poprawy rokowania.

Lukę tę wypełnia prospektywne wieloośrodkowe badanie obserwacyjne przeprowadzone w Hiszpanii a publikowane na łamach European Journal of Internal Medicine. Autorzy spośród pacjentów leczonych przede wszystkim w szpitalach wybrali do 12 miesięcznej obserwacji 1260 chorych z rozpoznanymi przynajmniej dwoma  schorzeniami lub zespołami klinicznymi: niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, przewlekłą chorobą nerek, chorobą naczyń mózgowych, miażdżycą naczyń obwodowych, cukrzycą z powikłaniami, nadciśnieniem i dyslipidemią.

Średni wiek badanych wynosił 79 lat +/- 9,5 roku. Śmiertelność roczna była bardzo wysoka i wynosiła 34%. Wykazano przy tym, że terapia samymi statynami, statynami w połączeniu z beta blokerami lub inhibitorami konwertazy angiotensyny/ blokerami receptorów angiotensyny, jak również terapia trójlekowa (statyny + beta blokery + inhibitory konwertazy angiotensyny/blokery receptorów angiotensyny II) wydłużała życie chorym.  Istotnym efektem takich  terapii  okazał się wyraźnie dłuższy okres zachowania sprawności funkcjonalnej badanych.

Dane powyższe podkreślają zasadność leczenia chorych w zaawansowanych stadiach choroby, z wieloma współistniejącymi schorzeniami, zgodnie z publikowanymi standardami leczenia, wskazując nie tylko na korzyści w zakresie redukcji liczby zgonów, ale również na korzyści wynikające z zachowanej samodzielności pacjentów. Autorzy uważają zatem, że w obliczu relatywnie złego rokowania nie należy rezygnować z udokumentowanych form leczenia. Może być ono ograniczone, jedynie u chorych terminalnych.

Opracowane na podstawie: Internet / Marzec 2012
Marek Kowrach